“ใช่แล้ว ไม่ได้เจอกันนานมากจริงๆ เกือบจะสิบเจ็ดปีแล้วสินะ!” จอมพลทำหน้าหวนรำลึก หลิงเซียวเป็นอัจฉริยะปีศาจแห่งยุคที่เขาเลือกอบรมสั่งสอนด้วยตัวเอง เคยเป็นความภาคภูมิใจของเขา ตอนที่ได้ยินข่าวร้ายของหลิงเซียว เขาก็โศกเศร้าเสียใจมากจริงๆ
“หลิงเซียว เธอกลับมาโดยสวัสดิภาพในครั้งนี้ ทางกองทัพรับปากว่าจะจัดงานแถลงข่าวประกาศการกลับมาของเธอ แล้วก็ยินด้วยที่เธอกลายเป็นนายพลคนที่เก้าของสหพันธรัฐเราอย่างเป็นทางการ นี่เป็นตำแหน่งและเกียรติยศที่เธอควรได้รับ!” จอมพลเกิดความรู้สึกประดังประเดเข้ามาพร้อมกัน หลังจากที่ตบบ่าขิงหลิงเซียวก็นั่งลงบนเก้าอี้นวมที่อยู่ด้านข้าง และทำสัญญาณให้หลิงเซียวนั่งลงพูดคุย
“ขอบคุณสำหรับคำชมเชยครับ ท่านจอมพล!” หลิงเซียวเอ่ยด้วยรอยยิ้มบางๆ แล้วค่อยนั่งลงบนโซฟาด้านข้าง เขาไม่ได้แสดงท่าทีลำพองใจหรือเหลาะแหละเพราะการเลื่อนตำแหน่งของตัวเอง นี่แสดงให้เห็นถึงความแข็งแกร่งที่ตรงข้ามกับรูปลักษณ์อ่อนเยาว์ของเขา และก็ทำให้จอมพลลอบผงกศีรษะในใจ ยิ่งมองเขาก็ยิ่งรู้สึกพอใจมากขึ้น
การฝึกฝนขัดเกลาอย่างยากลำบากสิบเจ็ดปีมานี้ของหลิงเซียวไม่ได้เปล่าประโยชน์ มันทำให้ทั่วทั้งร่างของหลิงเซียวดูสุขุมมั่นคง เขานั่งลงบนตำแหน่งสูงอย่างนายพลได้อย่างสมภาคภูมิน่าเลื่อมใสศรัทธา
“ส่วนเรื่องการมอบหมายงานของนาย…กองพลที่เจ็ดนั้น ถึงยังไงก็สร้างขึ้นใหม่มาสิบกว่าปีแล้ว แต่ละส่วนของกองพลก็เติบโตมาอย่างดี ไ
