่วเฟิ่งใช้กองทัพและรัฐบาลขับไล่ตระกูลหลิงออกไปจากโดฮาทั้งตระกูล เขาก็อดเผยรอยยิ้มออกมาไม่ได้ เขารู้ว่าหลานลั่วเฟิ่งไม่ได้อ่อนแอเหมือนที่แสดงออกขนาดนั้น
อย่างไรก็ตาม อารมณ์ดีๆ ของเขาก็หายไปอย่างรวดเร็วอีกครั้ง เนื่องจากเขาเห็นหลิงหลานถูกคนลอบสังหารระหว่างทางที่เข้าเรียนวันแรก ไม่เพียงเท่านั้น กระทั่งผู้คุ้มกันของหลิงหลานก็มีคนทรยศโผล่ขึ้นมาด้วย…หลิงเซียวอ่านถึงตรงนี้ความโกรธก็ปะทุขึ้นที่อก เขาตัดสินใจแล้วว่ากลับไปคราวนี้จะต้องจัดการเก็บกวาดผู้คุ้มกันของตระกูลหลิงให้หมด ไม่ให้มีอันตรายซ่อนอยู่ข้างกายหลิงหลานโดยเด็ดขาด
ทว่าข้อมูลต่อจากนั้นทำให้โทสะของหลิงเซียวสงบลงช้าๆ เมื่อเขาเห็นว่า หลิงหลานมักจะยอมแพ้เองในช่วงเวลาสุดท้ายของศึกจัดอันดับทุกครั้ง เห็นได้ชัดว่าความสามารถของเขากดนักเรียนร่วมชั้นได้แต่กลับไม่ยอมทำตัวเด่น ท้ายที่สุดเลยกลายเป็นราชาไร้มงกุฎของชั้นปี ความรู้สึกมากมายประเดประดังขึ้นมาในใจ ลูกชายของเขาเลือกเดินไปบนเส้นทางที่แตกต่างจากเขา เขาเป็นผู้แข็งแกร่งมากที่สุดมาโดยตลอด เป็นจุดสนใจของผู้คนเสมอมา แต่หลิงหลานกลับเลือกปกปิดไว้ เพียงแต่วิธีการปกปิดของเขาดูหยาบไปบ้าง คนที่ตั้งใจมองต่างก็มองออกได้ทั้งนั้น
ในข้อมูลเขียนถึงความสำเร็จอันน่าประทับใจของหลิงหลานในสถาบันลูกเสือไว้เต็มไปหมด โดยเฉพาะเมื่อเห็นว่าการต่อสู้ประจัญบานที่ฝุ่นจับไปร้อยปีถูกหลิงหลานริเริ่มขึ้น เขาก็พลันรู้สึกภา
