ก่ำขึ้นมา เขากรอกคำสั่งให้ออปติคัลคอมพิวเตอร์เพิ่มแรงเครื่องยนต์อย่างสุดชีวิต หวังว่าอาศัยแรงดึงของหัวหน้าหนีภัยพิบัตินี้ไปได้
พวกเขานิ่งค้างอยู่สามสิบวินาที เมื่อเขาเห็นว่าเครื่องยนต์สำรองอีกอันของหุ่นรบเขาระเบิดขึ้นอีกครั้งเนื่องจากรับภาระมากเกินไป เขาก็รู้แล้วว่าเขาไม่มีหวังแล้ว
“อย่ายอมแพ้!” ต่อให้รู้แน่ชัดว่าความหวังในการหนีรอดไปด้วยกันมีไม่มาก แต่ 8207 ยังไม่คิดจะปล่อยมือ
“หัวหน้า ปล่อยฉันเถอะ!” 8217 กัดฟันกล่าว เขาไม่อาจลากหัวหน้าไปตายด้วยกันได้
“ไม่ 8227 สละชีวิตไปแล้ว ฉันไม่สามารถมองดูพี่น้องคนสุดท้ายของฉันไปตายได้หรอกนะ!” 8207 ปฏิเสธทันที
พวกเขามาถึงจุดเข้าตาจนเช่นนี้ แต่ 8207 ยังคงไม่ยอมปล่อยมือ เขาเพียงแค่พูดซ้ำๆ ว่า อย่ายอมแพ้! ดวงตาของ 8217 หลั่งน้ำตาออกมา “หัวหน้า รีบปล่อยมือเร็วเข้า…นายอยากตายไปด้วยกันกับฉันหรือไง?”
“พี่น้องตายหมดแล้ว ฉันรอดชีวิตไปยังจะมีความหมายอะไรอีก? พวกเราเคยพูดไว้ว่า ถ้าวันหนึ่งพวกเราตายในสนามรบด้วยกัน ชาติหน้าก็มาเป็นพี่น้องกันอีก ตอนนี้ 8227 สละชีวิตไปแล้ว บวกกับพวกเราสองคน ต่อให้ไปยมโลก พวกเราสามคนพี่น้องก็สามารถอยู่ด้วยกันได้แล้ว” 8207 กล่าวด้วยรอยยิ้ม สามารถตายด้วยกันกับพวกพี่น้องได้ก็เป็นโชคดีอย่างหนึ่งเช่นกัน
“หัวหน้า!” ถึงแม้ดวงตาทั้งสองข้างของ 8217 จะหลั่งน้ำตา แต่เขากลับยิ้มขึ้นมา “ขอบใจที่นายดูแลฉันหลายปีมานี้ ได้เป็นวิงแมนหมายเลขหน
