คำพูดของหลินจงชิงทำให้เซี่ยอี๋อดเบ้ปากพูดไม่ได้ “ไม่เข้าใจพวกนายเลยจริงๆ ฝึกฝนควบคุมหุ่นรบแทบตายมาสามปีจนถึงขั้นลืมกินลืมนอน…คำสั่งของลูกพี่หลานสำคัญมากขนาดนั้นจริงๆ เหรอ?”
ตอนที่เซี่ยอี๋เข้าร่วมทีม หลิงหลานก็หยุดเรียนจากไปแล้ว เขาจึงไม่รู้สถานะสูงส่งของหลิงหลานในทีมอย่างแน่ชัด และก็ไม่อาจเข้าใจได้ว่าทำไมเป้าหมายที่หลิงหลานกำหนดไว้ถึงทำให้ทุกคนในทีมรวมไปถึงหัวหน้าทีมพยายามกันขนาดนี้ คนธรรมดาไม่อาจฝืนทนการฝึกฝนที่แฝงไปด้วยความโหดร้ายทารุณอย่างชัดเจนแบบนั้นได้เลย ทว่าพวกฉีหลงกลับฝืนอดทนและยังทนไปได้สามปี ราวกับว่าถ้าหากพวกเขาหยุดลงก็จะถูกอสูรร้ายที่ไล่ตามหลังกลืนกินก็ไม่ปาน
แน่นอนว่าเซี่ยอี๋ใช้ชีวิตสามปีมานี้อย่างทุกข์ทรมานมาก เพื่อนๆ ร่วมทีมเหมือนลวดสปริงที่บิดแน่น ฝึกซ้อนกันอย่างบ้าคลั่ง ปริมาณเหล่านั้นมากจนทำให้ขนลุก ถึงแม้ว่าจะไม่มีคนบีบบังคับเขาให้ฝึกฝน แต่เมื่อเพื่อนร่วมทีมข้างกายต่างฝึกซ้อมกันอย่างหนัก เขาที่สัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลก็ไม่กล้าที่จะไม่ฝึกฝน….
สรุปคือ สามปีมานี้เซี่ยอี๋รู้สึกว่าทุกวันเขาใช้ชีวิตอยู่ในขุมนรก ระหว่างทางเขาก็เคยโกรธตัวเองที่ตอนนั้นเป็นเด็กไม่ประสีประสา ถูกหลอกเข้าร่วมทีมอย่างโง่เง่าขนาดนี้…แต่เซี่ยอี๋ไม่อยากถูกพวกคนในทีมทิ้งไว้ ดังนั้นเขาจึงฝืนอดทนต่อไปเช่นกันจนได้รับผลสำเร็จที่เขาไม่กล้าแม้แต่คิดเลย ยิ่งไปกว่านั้น สามปีที่ผ่านมานี้ เซี่ยอี๋ก็ได้หล
