าคิดซื้อใจเขาเลย…” ถึงแม้ว่าลั่วล่างยังคงพูดจาเย็นชา แต่เห็นได้ชัดว่าน้ำเสียงดูอ่อนโยนเล็กน้อย
“ไม่ใช่ ไม่ใช่อยู่แล้ว ฉันจะไร้ยางอายขนาดนั้นได้ยังไงเล่า ไม่ใช่ว่าฉันอยากทำความเข้าใจลูกพี่หลิงหลานของพวกเรามากๆ เหรอ ลั่วล่างจ๋า พี่น้องคนดีของฉัน เมื่อตะกี้พี่ชายผิดไปแล้ว อย่าโกรธเลยนะครับ ตอนนี้พี่ชายลำบากแล้ว นายช่วยพี่ชายหน่อยเถอะน้า…” เซี่ยอี๋เป็นคนยังไง เขาฉลาดทันคน เมื่อสัมผัสว่าลั่วล่างมีท่าทีอ่อนโยนลงแล้วก็รีบฉวยโอกาสทันที ประสานมือคารวะและขอความเมตตาด้วยใบหน้าเสียใจ ความหนาของหนังหน้าทำให้สามคนที่เหลือบชำเลืองมองแล้วอดเขยิบออกไปหลายก้าวอย่างเงียบเชียบไม่ได้ แสร้งทำเป็นไม่รู้จักคนหน้าด้านนี้
“เหอะ ตอนนี้เป็นพี่น้องแล้ว? เมื่อตะกี้พูดอะไรกับฉันไว้ล่ะ?” มุมปากของลั่วล่างเผยรอยยิ้มชัยชนะออกมา ท่าทีเย่อหยิ่งจองหองทำให้สามคนที่เหลือเขยิบออกห่างไปอีกครั้ง ได้! สองคนนี้เป็นคู่ประหลาดจริงๆ พอกวนโมโหขึ้นมาทั้งคู่ก็ตีกัน นั่นเรียกว่าความแค้นนะ ไม่ใช่สิ่งที่เรียกว่ามิตรภาพของพี่น้องเด็ดขาด แต่เมื่อสองพี่น้องดีกันก็ดีกันจนถึงขั้นสามารถสวมกางเกงตัวเดียวกันได้แน่นอน
ลั่วล่างพังทลายโดยสิ้นเชิงภายใต้กระสุนเคลือบน้ำตาลของเซี่ยอี้ตามที่คาดไว้จริงๆ เขาเริ่มบรรยายเรื่องนิสัยกับพฤติกรรมของหลิงหลานที่เขาคิดไว้ให้เซี่ยอี๋ฟัง อย่างไรก็ตาม คำพูดของเขากลับทำให้ใบหน้าสามคนที่อยู่ข้างกายบิดเบี้ยวอย่างควบ
