นใส่ตระกูลหลิง นี่ก็คือเหตุผลที่แท้จริงที่ตระกูลหลิงยอมจากโดฮาไปแต่โดยดีหลังจากที่พ่ายแพ้ไปแล้ว…
กล่าวได้ว่า การที่มู่สุ่ยชิงเลือกเก็บตัวอยู่ในคฤหาสน์ตระกูลหลิงเป็นการคุ้มครองหลานลั่วเฟิ่งและหลิงหลานสองแม่ลูกในระดับหนึ่ง ทำให้คนอื่นๆ ที่อยากได้มรดกของหลิงเซียวจำเป็นต้องเลือกถอยชั่วคราว
“ดี! หลิงเซียวมีเธอ มีผู้สืบทอดแล้ว! ตอนนี้เธอฝึกฝนพลังจิตของเธอให้ดี สามเดือนให้หลังฉันจะสอนบัญชาเทวะ สุดยอดทักษะให้เธออย่างเป็นทางการ” ในใจของมู่สุ่ยชิงเต็มไปด้วยความยินดี เขายื่นมือไปตบบ่าหลิงหลานเบาๆ บอกการตัดสินใจของเขาออกมา
“ขอบคุณครับ อาจารย์!” หลิงหลานคำนับขอบคุณ
…………..
เวลาสามปีผ่านไปราวกับดีดนิ้ว เมื่อฤดูใบไม้ผลิมาถึงดาวโดฮาตามที่กำหนดอีกครั้ง วันหนึ่งในฤดูใบไม้ผลินี้ พระอาทิตย์ยังไม่ทันขึ้นมา แสงแรกของยามเช้าเพิ่งจะเผยเส้นแหลมๆ ของมันออกมาเท่านั้น ด้านนอกหน้าประตูหลักของสถาบันศูนย์กลางลูกเสือก็มีเด็กหนุ่มชุดแดงห้าคนยืนอยู่ตรงนั้นมานานแล้วราวกับว่ากำลังรอคอยอะไรบางอย่างอยู่
เด็กหนุ่มที่ร่างกายแข็งแรงกำยำหนึ่งในนั้นทำหน้าเคร่งเครียด เขาสูดลมหายใจลึกหลายๆ เฮือกอยู่บ่อยๆ พยายามสงบอารมณ์ตื่นเต้นของตัวเองไว้
ยามตรงประตูหลักที่เดิมทีไม่อนุญาตให้ลูกเสือออกมาข้างนอกโดยพลการกลับทำเป็นมองไม่เห็นคนกลุ่มนี้ เขาแค่นั่งอยู่ในป้อมยามของตัวเองยกถ้วยชาร้อนๆ ขึ้นมาดื่มอย่างเอ้อระเหย
ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากจับ แล
