องใหญ่ นายพูดพล่ามอะไร?”
เด็กหนุ่มที่ขี้เกียจแยกเขี้ยว ลูบศีรษะที่ถูกตบจนเจ็บของตัวเองแรงๆ ความง่วงแต่เดิมหายไปในพริบตา เขาเอ่ยด้วยความไม่พอใจว่า “ลั่วล่าง นายสนใจภาพลักษณ์ของนายหน่อยได้ไหม? อย่าหยาบคายขนาดนี้ได้หรือเปล่า? ดูเหมือนเด็กผู้หญิงชัดๆ แต่พอตีคนกลับป่าเถื่อนขนาดนี้…”
“นายว่าไงนะ?” ลั่วล่างโมโห เขาเกลียดเวลามีคนบอกว่าเขาเหมือนเด็กผู้หญิงที่สุด นับตั้งแต่ที่เขาเข้าสู่ช่วงเจริญเติบโตของเด็กหนุ่ม เมื่อเทียบกับเพื่อนคนอื่นๆ ที่เติบโตมาอย่างแข็งแกร่งกำยำเต็มไปด้วยกลิ่นอายลูกผู้ชายแล้ว การเติบโตของเขาค่อนไปทางสวยเปราะบาง นอกจากร่างกายที่สูงขึ้นมานิดหน่อยแล้ว อย่างอื่นก็เหมือนกับลั่วเฉาฝาแฝดคนน้องของเขา พวกเพื่อนๆ เคยพูดหยอกล้อว่า ถ้าหากลั่วล่างแต่งชุดผู้หญิงนั่งลงปลอมตัวเป็นลั่วเฉา ย่อมไม่มีใครมองออกแน่นอน
เด็กหนุ่มที่เกียจคร้านไม่กลัวโทสะของลั่วล่างเลย เขาพลันวางมือทั้งสองข้างไว้ที่หน้าอกทำท่าประคองหัวใจ ใบหน้าเผยความขัดเขิน กระทืบเท้าเอ่ยอย่างน่ารักไร้เดียงสาว่า “อุ๊ย ลั่วล่าง เจ้าชายแสนสวยของฉัน วันนี้ตอนบ่ายได้โปรดไปดื่มชากับฉันได้หรือเปล่า?” เขากล่าวจบแล้วก็ยังขยิบตาส่งสายตาหวานเชื่อมให้อย่างสุดความสามารถ เขาแสดงฉากที่ลั่วล่างถูกผู้หญิงร่างกำยำขวางไว้และเชิญชวนเขาในสองปีมานี้จนกลายเป็นเรื่องขำขันของทีมพวกเขาในระยะหนึ่งออกมาได้อย่างครบถ้วน
“เซี่ยอี๋ แกรนหาที่ตายแล้ว!” ลั่วล
