่างโกรธแล้วจริงๆ ดวงหน้าสวยหยาดเยิ้มของเขาโกรธจนแดงก่ำ ทว่าท่าทีโมโหเล็กน้อยแบบนี้กลับยิ่งทำให้ลั่วล่างดูสะสวยมากขึ้น นิสัยของลั่วล่างไม่ค่อยดีมาตั้งแต่เด็กๆ เขาชอบใช้กำปั้นพูดจาดังนั้นถึงได้ต่อยตีจนกลายเป็นเพื่อนกับฉีหลง ตอนนี้ได้ยินเซี่ยอี๋หยอกล้อเขาก็ชูหมัดขึ้นทันทีแล้วก็กระโจนไปหาเซี่ยอี๋ เตรียมตัวจะอัดเขาอย่างหนักหน่วงสักยก
ความแข็งแกร่งเซี่ยอี๋กับลั่วล่างพอๆ กัน ทั้งสองคนเริ่มเตะต่อยกันที่หน้าประตูหลัก ต่อสู้กันเกินสมควรทำให้ยามที่นั่งอยู่ในป้อมอดเบ้หน้าเล็กน้อยไม่ได้…เขาหวังแค่ว่าสองคนนี้จะต่อสู้กันอย่างระมัดระวัง อย่าทำลายทรัพย์สินรอบๆ หน้าประตูสถาบัน
“เอาล่ะ หยุดมือกันได้แล้ว!” เด็กหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาเย็นชาคนหนึ่งที่อยู่ด้านข้างก็คือหานจี้จวินนี่เอง เขาสังเกตเห็นว่าความคิดของฉีหลงหัวหน้าทีมเขาไม่ได้อยู่ที่นี่เลย จึงต้องอาศัยเขามาจัดการการทะเลาะเบาะแว้งของสองคนนี้อย่างช่วยไม่ได้ เขาเลยได้แต่เอ่ยปากห้ามปราม เนื่องจากเขาสัมผัสถึงสายตาขุ่นเคืองอย่างหาใดเปรียบมาจากในป้อมยามด้านหลังตัวเองได้ทั้งหมด
บางทีสมาชิกทีมอาจจะยังเชื่อถือเคารพเสนาธิการหานจี้จวินคนนี้อย่างมาก เมื่อได้ยินหานจี้จวินส่งเสียงห้ามปราม ทั้งสองคนก็เก็บมือเท้าลง ลั่วล่างแค่นเสียงเย็นทีหนึ่งด้วยความซึน เขาหันหน้าหนีไม่สนใจอีกฝ่ายอีกต่อไป เซี่ยอี๋บีบจมูกตัวเองอย่างไม่แยแส หลังจากนั้นก็สอดมือทั้งสองข้างไปที่กระเป๋าแล
