้วค่อยๆ เดินกลับมาด้วยความเกียจคร้าน
หลินจงชิงที่ปล่อยบรรยากาศอ่อนโยนอยู่ด้านหลังฉีหลงเห็นเซี่ยอี๋กลับมาก็เอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “เซี่ยอี๋ อันที่จริงมาแต่เช้าหน่อยก็ไม่เลวเหมือนกันนะ พวกเรามาชมพระอาทิตย์ขึ้นกันเถอะ ดูเหมือนนานมากแล้วเราที่ไม่ได้เห็นพระอาทิตย์ขึ้นกันเลยนะ!” สามปีมานี้ทีมพวกเขาไม่กล้าเล่นสนุกเลย พวกเขาเอาเวลาทั้งหมดมาใช้กับการเรียนรู้ควบคุมหุ่นรบเพื่อที่จะบรรลุเป้าหมายที่ลูกพี่หลานกำหนดไว้ โชคดีที่พวกเขาบรรลุเป้าหมายของตัวเองได้สำเร็จเมื่อไม่นานมานี้ ทำให้โล่งใจได้ในที่สุด
ที่แท้ห้าคนที่ยืนเซ่อซ่ารอคนอยู่หน้าประตูตั้งแต่เช้าตรู่นี้ก็คือ ฉีหลง หานจี้จวิน ลั่วล่าง หลินจงชิง รวมไปถึงเซี่ยอี๋ที่เข้าร่วมกับพวกเขาหลังจากการต่อสู้ประจัญบานเมื่อสามปีก่อน วันนี้เป็นวันสอบของลูกเสือทุกคนที่สมัครสอบเข้าโรงเรียนทหารและสถาบันเฉพาะทางใหญ่ๆ และลูกพี่หลานของพวกเขาก็กลับมาที่สถาบันศูนย์กลางลูกเสือเป็นครั้งแรกหลังจากที่แยกกันมาสามปีเพื่อเข้าร่วมการสอบสุดท้ายของสถาบัน
………………………..
