ิงอึ้งไปครู่หนึ่งแล้วก็เข้าใจทันทีว่าหลิงเซียวทำแบบนี้เพราะอะไร หลิงเซียวทำเพื่อบอกเขาว่า ผู้สืบทอดของสำนักบัญชาเทวะยังคงอยู่ เขาอยากส่งหลิงหลานมาตรงหน้าเขาด้วยตัวเอง ชดเชยความเจ็บปวดและความเสียใจที่เขาทิ้งไว้หลังจากที่เขาจากไป
ดวงตาทั้งสองข้างของมู่สุ่ยชิงแดงก่ำ เขาแหงนหน้ามองฟ้าทันใด แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอื้นว่า “หลิงเซียว ลูกพ่อ เธอตายแล้วก็ยังเป็นห่วงตาแก่อย่างฉันคนนี้ ดังนั้นถึงได้ส่งความหวังมาให้ด้วยตัวเอง ทำให้ฉันมีพลังที่จะมีชีวิตต่อไป…” เขาโชคดีแค่ไหนที่ได้รับลูกศิษย์แบบนี้ น่าเสียดายที่วาสนาศิษย์อาจารย์ของเขากับหลิงเซียวต่ำมากเกินไปจริงๆ มีเวลาแค่สิบปีสั้นๆ เท่านั้น…
คำพูดของมู่สุ่ยชิงทำให้หลิงหลานตระหนักขึ้นมาได้เช่นกันว่าทำไมหลิงเซียวถึงไม่เลือกถ่ายทอดทักษะสุดยอดของสำนักบัญชาเทวะ ในเมื่อหลิงเซียวจบการศึกษาแล้ว เขาย่อมเรียนรู้ทักษะทุกอย่างของสำนักบัญชาเทวะแล้วแน่นอน สาเหตุที่เขาไม่ถ่ายทอดเป็นเพราะอยากให้หลิงหลานมาหามู่สุ่ยชิง ยืมปากของเธอบอกมู่สุ่ยชิงว่า ผู้สืบทอดสำนักบัญชาเทวะยังคงอยู่
หลิงเซียวอยากใช้การมานี้ปลอบใจอาจารย์ของเขา แน่นอนว่าเขาเองก็มีความคิดที่จะให้หลิงหลานรับหน้าที่ของเขาเช่นกัน ก็เหมือนกับที่เขาให้หลิงหลานดูแลหลานลั่วเฟิ่งในตอนแรก
แน่นอนว่าหลิงเซียวน่าจะมีความคิดฝึกฝนหลิงหลานอย่างหนักอยู่ ให้หลิงหลานอดทนค้นหามู่สุ่ยชิง บ่มเพาะนิสัยของหลิงหลาน เพียง
