ขึ้นตรงหน้าหลิงเซียว แนะนำตัวเองให้เขา เรียกหลิงเซียวว่าพ่อเลย…
หลิงหลานฝืนข่มกลั้นกระบอกตาที่กำลังจะหลั่งน้ำตาออกมา ลูบศีรษะเสี่ยวซื่อเอ่ยปลอบใจว่า “พ่อไม่ได้หายไป เขาจะอยู่ในใจพวกเราเสมอ ไม่ใช่เหรอ?”
คำพูดของหลิงหลานทำให้เสี่ยวซื่อนึกอะไรขึ้นได้ เขากลั้นน้ำตาที่ไหลนองลงมาราวกับน้ำตกของตัวเอง ขณะที่เขากำลังอยากจะพูดอะไรบางอย่างก็สังเกตเห็นข้อความที่มิติเสมือนจริงส่งเข้ามา จากนั้นก็อดพูดด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนไปไม่ได้ว่า “ลูกพี่ พวกเรารีบออกไปจากที่นี่เร็วเข้า มีแฮคเกอร์กับผีซวีกำลังเข้ามาใกล้ที่นี่….”
เสี่ยวซื่อรีบพาหลิงหลานหนีออกจากสถานที่แห่งนี่ พุ่งตัวไม่กี่ทีก็รีบกลับเข้ามาในแคบซูลรักษา เสี่ยวซื่อไม่ลืมลบร่องรอยทุกอย่างที่พวกเขาเหลือทิ้งไว้ในมิติเสมือนจริงในระหว่างทางที่กำลังหนีอยู่ เสี่ยวซื่อเชื่อว่าอาศัยสิ่งมีชีวิตสติปัญญาระดับเขาแล้ว คนทั่วไปไม่สามารถเจอข้อสงสัยได้เลยแม้แต่น้อย อย่างไรก็ตามเสี่ยวซื่อยังคงรอบคอบมาก หลังจากที่เขาส่งหลิงหลานกลับไปแล้ว เขาก็ซ่อนตัวกลับมาที่เดิมอีกครั้ง เขาเคยคิดว่า ถ้าหากไม่ระวังถูกคนสังเกตเห็นร่องรอยอะไรบางอย่างเข้า เขาก็จะทำลายโลกเสมือนจริงของสถาบันลูกเสือให้เหี้ยน ทำลายข้อมูลด้านในทั้งหมดจนไม่สามารถนำอันตรายมาสู่ลูกพี่ของเขาได้แน่นอน
เสี่ยวซื่อเพิ่งจะพาหลิงหลานหนีไปได้ไม่กี่วินาที ทันใดนั้นก็มีคนปรากฏตัวขึ้นตรงตำแหน่งที่พวกเขาอยู่ห้าคน มีสี่คนใ
