เวลานี้หลิงเซียวค่อยคล้ายกับรู้สึกได้ถึงการไหลของเวลา เขาเอ่ยด้วยสีหน้าเหมือนตระหนักขึ้นมาได้ว่า “อ้อ ที่แท้ก็ดึกขนาดนี้แล้ว?” เขามองไปทางหลิงหลานและเอ่ยถามว่า “ลูกจะออกไปแล้วใช่ไหม?”
หลิงหลานอยากบอกมากๆ ว่า เธออยู่ที่นี่มานานมากเกินไปแล้ว คาดว่าต้องมีคนด้านนอกมาหาเธอแล้ว แต่ไม่รู้เพราะอะไร ไม่ว่ายังไงหลิงหลานก็พูดคำนี้ไม่ออกเลย
อันที่จริงการเงียบกริบของหลิงหลานก็เป็นการบอกหลิงเซียวว่า เธอไม่สามารถอยู่ต่อได้
“อย่าลืมนะ หนึ่งเดือนนี้พยายามหาเวลาเข้ามาให้ได้มากที่สุด!” หลิงเซียวย้ำเรื่องนี้อีกครั้ง ราวกับกลัวว่าหลิงหลานจะลืมก็ไม่ปาน
หลิงหลานพยักหน้าหนักๆ นี่เป็นครั้งแรกที่รู้สึกว่าการออกจากที่นี่เป็นเรื่องยากขนาดนี้ รู้สึกอาลัยอาวรณ์ขนาดนี้…
“ไปเถอะ!” หลิงเซียวกล่าวจบก็โบกมือ หลิงหลานรู้สึกว่าตัวเองถูกพลังสายหนึ่งผลักออกมา เมื่อรู้สึกตัว เธอก็มาถึงด้านนอกของมิติมรดกแล้ว
“ลูกพี่ พวกเราไปกันเถอะ!” ไม่เพียงหลิงหลานที่อาลัยอาวรณ์ เสี่ยวซื่อเองก็ไม่อยากจากไปเช่นกัน แต่พวกเขาไม่มีเวลาแล้วจริงๆ
ทั้งสองคนกลับมาที่แคปซูลรักษาอย่างรวดเร็ว พวกเขาเพิ่งจะกลับมาได้ไม่ถึงสามนาที แคปซูลรักษาก็ถูกเปิด เผยให้เห็นดวงหน้ากังวลเคร่งเครียดของหลานลั่วเฟิ่ง
หลิงหลานยิ้มกว้างให้แม่ตัวเอง และเอ่ยปลอบโยนเธอว่า “แม่ครับ ผมตื่นแล้ว ผมไม่เป็นไร!” หลิงหลานอยากยิ้มเจิดจรัสงดงามชัดๆ ทว่าน้ำตาในดวงตากลับไหลลงมาโดยที่
