ไม่อาจควบคุมได้…
แม่คะ แม่รู้ไหมคะว่าหนูกับพ่อคุยแต่เรื่องแม่มาตลอดทั้งบ่าย แม่รู้ไหมคะว่า พ่อได้ยินเรื่องของแม่แล้ว หน้าของเขาเปล่งรัศมีเจิดจ้าจนตาพร่า แม่รู้ไหมคะว่า พ่อฝืนข่มกลั้นความโศกเศร้าเสียใจเพราะพวกคำพูดที่ว่าแม่คิดถึงเขา…
ทั้งสองคนรักกันอย่างชัดเจนขนาดนั้น ทำไมถึงต้องแยกกันอยู่คนละภพอย่างโหดร้ายขนาดนี้ด้วยนะ? นี่เป็นครั้งแรกที่หลิงหลานรู้สึกเจ็บปวดจนถึงขั้วหัวใจเพื่อพ่อกับแม่ที่รักเธอในชาตินี้
“หลิงหลาน เจ็บมากเลยเหรอ?” น้ำตาของหลิงหลานทำให้หลานลั่วเฟิ่งตกใจกลัว คิดว่าหลิงหลานเจ็บปวดจนยากจะทานทน หลิงหลานส่ายหน้ากล่าวว่า “ไม่เจ็บครับ แค่ดีใจที่ผมยังมีชีวิตอยู่…แม่ครับ การมีชีวิตอยู่เป็นเรื่องดีจริงๆ ใช่ไหม?” ถ้าหากหลิงเซียวยังมีชีวิตอยู่ ชีวิตของหลานลั่วเฟิ่งคงไม่มีความเสียใจเลยใช่หรือเปล่า?
“อื้อ แค่มีชีวิตอยู่ก็เป็นเรื่องดีแล้ว!” หลานลั่วเฟิ่งพยักหน้าแรงๆ น้ำตาร่วงตาม ขอเพียงหลิงหลานมีชีวิตรอดต่อไป ต่อให้เธอต้องตายทันที เธอก็ยินดี…
บางครั้งหลานลั่วเฟิ่งคิดว่า ถ้าหากหลิงเซียวยังอยู่ ย่อมไม่มีใครกล้ายื่นมือมาทำร้ายหลิงหลานของเธอแน่นอน แต่หลิงเซียวพลีชีพไปเร็วขนาดนั้น เมื่อไม่มีการปกป้องคุ้มครองของเขาแล้ว คนละโมบชั่วช้าพวกนั้นก็ลงมือใส่ลูกของพวกเขาโดยไม่มีความกังวลใจเลยสักนิดเดียว หลิงหลานเรียนรู้คนเดียวตั้งแต่เด็กๆ ว่าเธอต้องแบกรับทุกสิ่งทุกอย่างด้วยตัวเอง….
หลิงเซียวคะ ห
