“ลาก่อน!” หลิงหลานเห็นริมฝีปากของหลิงเซียวขยับทิ้งสองคำสุดท้ายนี้ไว้ หลังจากนั้นเธอก็ถูกพลังมหาศาลสายหนึ่งขับไล่ออกไป หลิงเซียวไล่เธอออกมาอีกครั้ง….
หลิงหลานยังไม่ทันได้สติ ทว่าสีหน้าของเสี่ยวซื่อพลันเปลี่ยนไปอย่างยิ่งและกล่าวว่า “แย่แล้ว มิติมรดกของพ่อกำลังหายไป!”
หลิงหลานได้ยินคำพูดก็ตื่นตระหนก เธอพยายามเข้าไปอีกครั้งแต่กลับถูกมิติมรดกขัดขวางไว้ กระทั่งเสี่ยวซื่อที่แทบจะเป็นเทพที่ทำได้ทุกอย่างในโลกเสมือนจริงก็ถูกพลังน่ากลัวบางอย่างในมิติมรดกฝืนขับไล่ออกมา ไม่สามารถเข้าไปใกล้ได้เลย…
เวลานี้เอง เสียงของหลิงเซียวก็ดังขึ้นในสมองของหลิงหลานว่า “หยุดได้แล้ว ลูกพ่อ ได้โปรดให้อภัยพ่อที่ไม่มีความรับผิดชอบคนนี้ ได้โปรดสานต่อหน้าที่ของพ่อ คุ้มครองหลานลั่วเฟิ่งแม่ของลูกให้ดีด้วย!”
ทันทีที่เสียงนี้หายไป มิติมรดกของหลิงเซียวก็หายไปจากโลกเสมือนจริงของสถาบันศูนย์กลางลูกเสือ ไม่เหลือร่องรอยเลยสักนิดเดียว ราวกับว่ามิติมรดกของหลิงเซียวไม่เคยมีตัวตนมาก่อนก็ไม่ปาน
“ลูกพี่ พ่อ หายไปแล้วจริงๆ…” เสี่ยวซื่อปรากฏตัวขึ้นมาที่ข้างกายหลิงหลานฉับพลัน เสี่ยวซื่อสามารถเปลี่ยนรูปลักษณ์ตามที่เขาต้องการได้อย่างอิสระภายในโลกเสมือนจริง ดังนั้น เด็กอายุห้าหกขวบคนหนึ่งคว้าชายเสื้อของหลิงหลานเอาไว้แน่นๆ น้ำตาไหลพรั่งพรูลงมาจากดวงตาทั้งสองข้างด้วยความเสียใจ
สาเหตุที่เสี่ยวซื่อเสียใจแบบนี้เป็นเพราะเขายังไม่ทันได้ปรากฏตัว
