ผู้อำนวยการคิดว่าตัวเองได้ความจริงแล้ว เขาเองก็อธิบายได้แล้วด้วยว่า ทำไมยอดฝีมือระดับเขตแดงธาตุน้ำถึงไม่ได้ออกไปจากสถานที่แห่งนั้น เกรงว่าเขาคงจะถูกมู่สุ่ยชิงสังหารตรงนั้นแล้ว และเพราะเรื่องนี้เอง มู่สุ่ยชิงถึงได้รู้แน่ชัดว่าอีกฝ่ายเป็นยอดฝีมือระดับเขตแดนธาตุน้ำ
ผู้อำนวยการเชื่อมหลายเรื่องเข้าด้วยกันก็ได้รับคำตอบ นี่ก็อธิบายได้ว่าเพราะอะไรลู่หนานถึงไม่สามารถล็อคเป้าหมายพลังงานอีกสองอันได้ ลองคิดดูสิ คนระดับเขตแดนจะสามารถข้ามขั้นไปสืบหาทิศทางการเคลื่อนไหวของยอดฝีมือระดับเขตเทวะได้ยังไง…บางทีพริบตาที่กำลังล็อคเป้าหมายก็ถูกอสูรเฒ่าคนนี้สังเกตเห็น ดังนั้นเลยให้คำเตือนเล็กน้อย ใช้วิธีการประหลาดทำลายแหล่งพลังงานส่วนหนึ่งของลู่หนาน
ผู้อำนวยการมีคำตอบในใจแล้ว จิตใจที่เดิมทีรู้สึกกระสับกระส่ายเล็กน้อยเนื่องจากเรื่องของยอดฝีมือระดับเขตแดนลึกลับพลันสงบลง ไม่ว่าอะไรก็ตามก็ดูน่ากลัวและน่ากังวลมากที่สุดในยามที่ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับมัน เมื่อมีคำอธิบายที่สมเหตุสมผล มันก็ไม่ได้ดูน่ากลัวขนาดนั้นแล้ว
สีหน้าของผู้อำนวยการที่รู้สึกโล่งอกดูเคารพนับถือมากยิ่งขึ้น เขากล่าวกับมู่สุ่ยชิงว่า “อาจารย์มู่ ผมจะลืมผู้อาวุโสอย่างคุณได้ยังไงครับ คุณเป็นอาจารย์ของผมกับจอมพลตลอดไป ว่าแต่ผู้อาวุโสมาที่นี่ได้ยังไงครับ?”
“ถ้าไม่มาที่นี่ แล้วจะให้ฉันจ้องมองลูกของหลิงเซียวตายอยู่ที่นี่หรือไง? มาตรการความปลอดภัยของพวกนายเป
