คิดยังไงก็คิดไม่ออก
นับตั้งแต่ที่การต่อสู้ประจัญบานเริ่มต้นขึ้น อุปกรณ์สื่อสารของลูกเสือทุกคนต่างสูญเสียฟังก์ชั่นติดต่อไป นอกจากข้อความที่ออปติคัลคอมพิวเตอร์หลักส่งมาให้เอง รวมไปถึงปุ่มยอมแพ้ขอความช่วยเหลือที่ไม่ได้สูญเสียฟังก์ชั่นไปนั้น ส่วนฟังก์ชั่นอื่นๆ ยกตัวอย่างเช่น พวกเขาอยากติดต่อใครก็ทำไม่ได้เลย แต่สำหรับหลิงหลานแล้ว ทั้งหมดนี้ไม่ใช่ปัญหาเลย ตอนที่อยู่บนดาวสัตว์อสูรครั้งก่อนก็เป็นอย่างนี้ การต่อสู้ประจัญบานในตอนนี้ก็เป็นเหมือนกัน
“คิดเยอะแยะขนาดนั้นทำไม…” เด็กหนุ่มที่นั่งอยู่จ้องมองเพื่อนตัวน้อยของเขาด้วยความหงุดหงิด เขาเป็นคนชอบคิดมาก ต่อให้เป็นเรื่องง่ายๆ ก็ถูกเขาคิดซับซ้อนไปหมดแล้ว “จี้จวิน นายอย่าเสียแรงไปคิดเลย ในเมื่อลูกพี่ไม่บอก นั่นก็หมายความว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องที่พวกเราทำไม่ได้”
เขาเข้าใจลูกพี่ของตัวเองดี ถ้าเกิดเป็นเรื่องที่พวกเขาอาจจะเรียนรู้ได้ ลูกพี่ไม่มีทางตระหนี่กับเรื่องพวกนี้เด็ดขาด ในเมื่อไม่พูด ก็หมายความว่ามันเป็นเรื่องที่ไม่สามารถทำได้ด้วยความสามารถของพวกเขา ไม่มีประโยชน์ที่จะไปกังวลกับเรื่องไร้สาระ
เด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ได้ยินคำพูดก็อึ้งไป เขาพลันตระหนักขึ้นมาได้ จากนั้นก็เอ่ยด้วยรอยยิ้มขื่นว่า “ฉีหลง ความจริงแล้วนายคือคนที่เข้าใจลูกพี่มากที่สุด…” คำพูดเดียวก็ปลุกคนจากห้วงฝัน เขานึกย้อนไปถึงเมื่อก่อน ก็เป็นเหมือนกับที่ฉีหลงว่าไว้จริงๆ ขอเพียงพวกเขาสามาร
