ก็ไม่มีพลังงานแบบนี้อีก ดูเหมือนยอดฝีมือระดับเขตแดนคนนั้นจะไม่ได้ออกไปจากสถานที่แห่งนี้เลย
ลู่หนานไม่ยอมแพ้ เขาล็อคไปยังพลังงานที่ดูว่างเปล่าอยู่บ้างนั้นโดยไม่ลังเลเลยสักนิด แต่ไม่ว่าเขาจะล็อคเป้าหมายยังไง ก็ไม่สามารถจับพลังงานจางๆ นั้นได้เลย หลังจากที่ลองแล้วล้มเหลวมาห้าหกครั้ง ลู่หนานก็ได้แต่เลือกยอมแพ้และไปล็อคพลังงานที่ทำให้คนรู้สึกอึดอัดเป็นปฏิปักษ์อยู่บ้าง
เดิมทีลู่หนานคิดว่าอาจจะไม่สำเร็จเลยสักครั้ง ไม่นึกเลยว่าเขาจะล็อคเป้าหมายได้ทันที แต่เขายังไม่ทันเปิดการค้นหาเส้นทางก็พบว่าพลังงานที่สัมผัสกับพลังงานเขตแดนของเขาเผาตัวเองโดยไม่มีลม จากนั้นก็เริ่มกลืนกินแหล่งพลังงานของเขา…
เหตุการณ์ประหลาดแบบนี้ทำให้ลู่หนานหน้าเปลี่ยนสีอย่างมาก เขาตัดการล็อคเป้าหมายแหล่งพลังงานของพลังงานสายนั้นอย่างเด็ดขาด ปฏิกิริยาตอบสนองของเขานับว่ารวดเร็วขั้นเทพ แต่ในช่วงเวลาสั้นๆ ไม่กี่วินาทีนี้ แหล่งพลังงานน่ากลัวนั้นพลันกลืนกินพลังงานของเขาหนึ่งในห้าส่วนไปแล้ว
ผู้อำนวยการเห็นสีหน้าของลู่หนานเปลี่ยนไปยกใหญ่และถอยหลังติดต่อกันหลายก้าว ทั่วทั้งร่างดูซูบซีดอ่อนปวกเปียกก็อดถามด้วยความตกใจไม่ได้ว่า “ลู่หนาน นายเป็นอะไร?”
ลู่หนานพูดด้วยสีหน้าลำบากใจว่า “ขอโทษครับ ท่านผู้อำนวยการ ผมค้นหาทิศทางที่อีกฝ่ายไปไม่ได้ครับ…”
“นี่มันเกิดอะไรขึ้น?” แววตาของผู้อำนวยการกดลงฉับพลัน ในใจหวั่นไหวตกตะลึง
ควรรู้ไว้ว่า ต่อให้ค
