ะเพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น เอาให้แน่ใจว่าไม่มีโอกาสพลาด แต่ไม่นึกเลยว่าเขายังดูถูกหลิงหลานอยู่ ทำให้อีกฝ่ายทำลายผนึกได้ และฆ่าเสี่ยวฉงลูกทีมของเขาที่เหลือรอดเพียงหนึ่งเดียวต่อหน้าเขา นี่ทำให้เขาเดือดดาลในขณะเดียวกันก็เสียใจสุดขีด ตอนนั้นเขาควรจะฆ่าอีกฝ่ายทันที ไม่ใช่นำเขากลับมา
หลิงหลานใช้นิ้วข้างหนึ่งดันเสี่ยวฉงที่อยู่ด้านหน้าเบาๆ ด้วยใบหน้าที่มีรอยยิ้มเต็มเปี่ยม จากนั้นก็ได้ยินเสียง ‘ปัง’ ดังขึ้น ร่างกำยำของเสี่ยวฉงกระแทกกับพื้นแรงๆ
หัวหน้าทีมค่อยเห็นสาเหตุการตายของเสี่ยวฉงได้ชัดเจน ตรงหน้าอกถูกทำลายจนเป็นรูใหญ่ เลือดสดๆ ยังคงไหลริน และเขาก็เห็นเนื้อสดๆ ที่ถูกบดขยี้อยู่บนพื้น ทั่วทั้งใบหน้าเขาบิดเบี้ยวขึ้นมา เอ่ยด้วยความทุกข์ตรมว่า “แกมันชั่วช้า!”
หลิงหลานได้ยินคำพูดก็ส่ายนิ้วเบาๆ ที่ด้านหน้า เอ่ยพลางยิ้มระรื่นว่า “จุ๊ๆๆ นายผิดแล้ว นี่ไม่ได้ชั่วช้า แต่เป็นผลงานชิ้นเอกต่างหากล่ะ นายดูสีหน้าของเขาสิว่างดงามมากขนาดไหน ปกติแล้วนายไม่มีทางได้เห็นสีหน้าที่งดงามแบบนี้หรอกนะ” หลิงหลานยิ้มลึกล้ำขึ้น “นายต้องขอบใจฉันนะ ที่ให้นายได้เห็นใบหน้าหายากสุดขีดแบบนี้”
“ปีศาจ!” หัวหน้าทีมตะโกนเสียงอย่างเดือดดาล “ฉันจะฆ่าแกให้ได้!” ในขณะที่หัวหน้าทีมเคียดแค้นหลิงหลาน เขาก็รู้สึกเสียใจด้วยเช่นกันว่า ทำไมตอนนั้นเขาไม่จัดการไอ้ปีศาจนี่ไปทันที
“ฆ่าฉัน? นายฆ่าฉันได้เหรอ?” หลิงหลานหัวเรา
