ี่เป็นเรื่องปกติมาก แววตาของเขามีร่องรอยความหยอกล้อ เย้ยหยัน และสนุกสนาน ทว่าสิ่งที่ไม่มีคือความไม่สบายใจและสะอิดสะเอียน ราวกับว่าคุ้นเคยกับการกระทำแบบนี้มานานแล้ว
ท่าทีหยอกเล่นกับชีวิตคนแบบนี้ทำให้เสี่ยวฉงรู้สึกเหมือนร่างกายตกเข้าสู่ถ้ำน้ำแข็ง หนาวยะเยือกไปทั่วร่าง…ปีศาจ มันคือปีศาจแน่นอน!
“หัวหน้า…” เสี่ยวฉงหันหน้ามองไปยังหัวหน้าทีมที่ยืนอยู่ทางซ้ายมือด้านหน้าด้วยความยากลำบากเหมือนกับต้องการจะเตือนอีกฝ่ายว่า ปีศาจมาแล้ว
สายตาของยอดฝีมือด้านการต่อสู้ระดับเขตแดนรู้สึกไวอย่างยิ่งยวด หัวหน้าทีมหันหน้ามาทันใด เมื่อเห็นสีหน้าดุดันและตกใจกลัวของเสี่ยวฉง สีหน้าเขาก็เปลี่ยนไป เขารีบถอยหลังเว้นระยะห่างระหว่างเขากับหลิงหลานและเสี่ยวฉงอย่างรวดเร็ว ไม่ใช่ว่าไม่อยากไปช่วยเสี่ยวฉง ทว่าสิ่งที่ส่งมาจากในสายตาของเสี่ยวฉงบ่งบอกว่าให้รีบหนีไป นี่ทำให้หัวหน้าทีมจำเป็นต้องระมัดระวัง อยากทำความเข้าใจสถานการณ์ก่อนแล้วค่อยตัดสินใจอีกที
ในขณะที่เว้นระยะห่าง เขาก็เห็นสภาพของเสี่ยวฉงได้ชัดเจน ดวงตาสองข้างของเสี่ยวฉงเป็นสีขาวเทาไปแล้ว ไม่มีพลังชีวิตอยู่เลย เขาใช้พลังชีวิตสุดท้ายเตือนหัวหน้าทีมของตัวเอง
ดวงตาทั้งสองข้างของหัวหน้าทีมแดงก่ำ ใบหน้าฉายความอำมหิตออกมาวูบหนึ่ง “ระยำ ไม่คิดเลยว่าแกทำลายผนึกของเขตแดนฉันได้จริงๆ?”
เขาใช้ความสามารถเขตแดนของตัวเองปิดผนึกความสามารถในการเคลื่อนไหวทั้งหมดของหลิงหลานโดยเฉพา
