าไม่รู้สึกอะไรเลยสักนิดเนี่ยนะ?’
เวลานี้เอง มือขาวนวลเล็กๆ แตะที่ข้อมือเขาเบาๆ และผลักมือของเขาออกอย่างนุ่มนวล เสี่ยวฉงค่อยพบว่า เขาไม่ได้บีบคออีกฝ่ายแล้ว นิ้วมือของเขายังคงอยู่ห่างจากลำคออีกฝ่ายไม่กี่มิลลิเมตร เพียงแต่เขาไม่ได้สังเกตเห็นเท่านั้น
หลังจากที่มือเล็กๆ ผลักนิ้วมือเขาออกไปก็ตบแก้มเขาเบาๆ ดวงหน้าน้อยๆ ที่เดิมทีดูอ่อนเยาว์เย็นชาก็ยิ้มขึ้นมาโดยไม่คาดคิด รอยยิ้มที่ดูหวานและก็งดงามทำให้เสี่ยวฉงคล้ายกับมองเห็นดวงอาทิตย์อบอุ่นในชั่วพริบตา เจิดจ้าแต่ก็อบอุ่นจนทำให้คนใฝ่หา
“แกตายได้แล้ว!” ทว่าสิ่งที่ตามมาหลังจากพระอาทิตย์อบอุ่นคือความเป็นจริงที่โหดร้าย
น้ำเสียงไร้ความรู้สึกดังมาจากในรอยยิ้มงดงามนั้น จากนั้นเสี่ยวฉงก็ได้ยินเสียง ‘ฟึบ’ ราวกับมีอะไรบางอย่างถูกบีบจนแหลกเขามองไปตามจิตใต้สำนึก จากนั้นร่างกายก็รู้สึกเจ็บปวดจากการถูกบีบหัวใจ พลังชีวิตไหลออกไปอย่างรวดเร็ว
ที่แท้หัวใจของเขาถูกมือเล็กๆ นั่นบีบจนแหลกทั้งดวงแล้ว เขาถึงขนาดเห็นนิ้วมือของอีกฝ่ายยังหยิกถูมันอย่างชั่วร้าย สุดท้ายค่อยดีดนิ้วทีหนึ่ง เนื้อเละๆ ในมือก็ถูกดีดออกไปทั้งหมด กลับมาเป็นมือขาวนวลน้อยๆ ดังเดิม ไม่เปื้อนเลือดเลยสักนิด ราวกับว่าการบีบหัวใจจนแหลกเมื่อสักครู่นี้เป็นเพียงภาพจินตนาการของเสี่ยวฉงเท่านั้น
สิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้นถือ ต่อให้ทำเรื่องที่เห็นได้ชัดว่าเลวร้ายน่ากลัว แต่ในสายตาของอีกฝ่ายกลับดูเหมือนว่าน
