จะผุดความคิดนี้เข้ามา พลังแฝงที่ปกคลุมทั่วร่างแต่เดิมของเขาก็พุ่งขึ้นสูงอีกครั้ง ขอเพียงมีคนหรือว่าอาวุธลับเข้าใกล้ตัว เขาก็จะจับสังเกตได้…
ทว่าเป็นเพราะท่วงท่าป้องกันนี้ เขาถึงรู้สึกได้ว่าพลังไร้รูปชนเข้ากับพลังแฝงป้องกันบนตัวเขา…เขารู้สึกว่าพลังปราณของตัวเองสั่นสะเทือนอย่างหนักหน่วง หลังจากนั้นก็รู้สึกศีรษะปั่นปวนและวิงเวียน เขาเหมือนกับได้ยินพลังปราณตัวเองระเบิดตามพลังเหล่านั้น ตูม! ตูม! ตูม!…
พลังเหล่านี้โจมตีรวมกันไปที่สมองของเขา จนสุดท้ายเขารู้สึกว่าสมองของตัวเองแบกรับพลังมหาศาลเหล่านี้ไม่ไหวแล้ว เสียงตูมดังลั่น ระเบิดแล้ว…เขาตกสู่ท่ามกลางความมืดมิดไปโดยสิ้นเชิง ไม่รู้สึกอะไรอีกต่อไปแล้ว
อีกทางด้านหนึ่ง เสี่ยวฉงที่โจมตีแหล่งต้นตอพลังคิดว่าฝ่ามือทั้งสองนี้จะต้องบีบมือสังหารที่ซ่อนตัวอยู่ที่นี่ออกมาแน่นอน ทว่านอกจากฝุ่นละอองต้นไม้ใบหญ้าที่ปลิวว่อนแล้ว เขาก็ไม่เห็นเงาใครเลย นอกจากเสียงลมเสียงใบไม้ต้นหญ้าสั่นไหวแล้ว ก็ไม่มีสิ่งอื่นอีก
“น่าชังนัก!” เสี่ยวฉงเห็นฝ่ามือสองข้างของตัวเองไม่ได้ผลตามที่เขาคาดการณ์ไว้ก็อดลอบสบถขึ้นมาไม่ได้ ในใจรู้สึก ตื่นตะลึงหวั่นไหว หรือว่ามือสังหารหนีไปในชั่วพริบตาที่ลอบโจมตีเสี่ยวเฟย? แต่เขาไม่ได้ยินเสียงคนเคลื่อนไหวเลยนะ หรือว่าหมอนี่ไม่ได้อยู่ทางนี้? แล้วการโจมตีนั้นเกิดขึ้นมาได้ยังไง?
เสี่ยวฉงไม่ได้ตื่นตระหนกเหมือนกับท่าทางที่เขาแสดงออกอย่างที่คาดไ
