ว้จริงๆ ควรพูดว่า พวกท่าทีย่ำแย่เมื่อสักครู่นี้เป็นเพียงการทำเพื่อต้องการให้มือสังหารที่ซ่อนตัวอยู่ในที่ลับประมาทเลินเล่อ คิดจะล่อให้อีกฝ่ายลงมือ
เขาสมปรารถนาแล้วจริงๆ อีกฝ่ายลงมือแล้ว แต่ว่าผลไม่ค่อยสวยงามนัก เขาไม่สามารถหาตัวอีกฝ่ายพบ ตรงกันข้ามมันกลับทำให้ในใจเขายิ่งรู้สึกตะลึงงัน
เขาเดินโมโหกลับไปที่ข้างกายเพื่อนร่วมทีมตัวเอง แน่นอนว่าเขาไม่ลืมระวังรอบด้าน เขาเชื่อว่ามือสังหารคนนั้นอยู่ใกล้ๆ นี้ เพียงแต่วิธีการซ่อนตัวและการเคลื่อนไหวที่แม้แต่เทพหรือผียากจะคาดเดาทำให้เขาหาพิรุธไม่เจอ ในใจรู้สึกหวาดกลัวอยู่บ้าง
“เสี่ยวเฟย นายพบอะไรบ้างหรือเปล่า?” เขาเอ่ยถามเสียงเบา บางทีเสี่ยวเฟยที่ยืนป้องกันอยู่ด้านหลังเขาอาจจะมองเห็นอะไรได้บ้าง
น่าเสียดายที่คำถามของเขาไม่ได้รับคำตอบ เสี่ยวฉงที่รู้สึกได้ว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้องก็หน้าเปลี่ยนสีอย่างมาก เขาพุ่งเข้าไปอยู่ตรงหน้าเสี่ยวเฟยทันที จากนั้นก็เห็นเสี่ยวเฟยเบิกตาโต มองไปข้างหน้าอย่างมึนงง ทว่าตอนนี้อายตนะทั้งห้า[1]ของเขากำลังหลั่งเลือดเป็นสายที่หนาเท่านิ้วมือไม่หยุด เสี่ยวฉงเห็นแค่แวบเดียวก็รู้ว่าอีกฝ่ายสิ้นชีพไปแล้ว
“อ๊ากกก…” ปากของเสี่ยวฉงส่งเสียงโหยหวนออกมา เทียบกับเพื่อนร่วมทีมคนอื่นๆ ที่มาทีหลังแล้ว เสี่ยวเฟยเป็นเพื่อนสนิทที่เติบโตมาด้วยกันกับเขาตั้งแต่เด็กๆ เข้าเรียนด้วยกัน ต่อสู้เอาชีวิตรอดด้วยกัน คราวนี้เขาบ้าไปแล้วจริงๆ…
สภาพของหลิงห
