รือพูดอีกอย่างก็คือ ถ้าหากหลิงหลานซุ่มอยู่ที่นี่ตลอดก็จะต้องถูกอีกฝ่ายหาตัวเจอ
หลิงหลานครุ่นคิดแล้วตัดสินใจหาโอกาสตามทีมสามคนนนั้นไป ถึงแม้ภายนอกดูเหมือนว่าใช้แผนการลอบสังหารกับหัวหน้าทีมจะดูสำเร็จง่ายกว่า แต่ในใจหลิงหลานมีความรู้สึกที่ไม่อาจพรรณนาได้ว่าบนตัวหัวหน้าทีมคนนั้นมีตัวตนบางอย่างที่อันตรายอยู่รางๆ สัมผัสถึงวิกฤตินี้ทำให้เธอทิ้งความคิดเรื่องลอบโจมตีหัวหน้าทีมไปทันที
แน่นอนว่าการที่หลิงหลานคิดจะลอบโจมตีทีมสามคนนั้นเงียบๆ ก็เป็นเรื่องที่ยากมากเหมือนกัน แต่หลิงหลานเชื่อว่า ขอเพียงอดทนค้นหา ไม่มีทางที่มันจะไม่มีโอกาสเลยสักนิดเดียว
เวลานี้เอง สวมลมหอบหนึ่งพัดเข้ามาจนใบไม้บนต้นไม้สั่นไหว เกิดเป็นเสียงกรอบแกรบดังขึ้น หลิงหลานประทับฝ่ามือเบาๆ ทั่วทั้งร่างของเธอก็พุ่งไปยังทิศทางที่ทีมสามคนนั้นหายตัวไปดุจดั่งปีศาจร้ายก็ไม่ปาน….
เมื่อเสียงสายลมลดระดับลง หลิงหลานตกลงมาเบาๆ เหมือนกับใบไม้ จากนั้นเธอก็พุ่งเข้าไปยังบริเวณที่ดูซ่อนเร้นแห่งหนึ่งเพื่อดักซุ่มเงียบๆ อีกครั้ง…ความอดทนของหลิงหลานสูงมาก ต่อให้ยังไม่เห็นเงาทีมสามคนนั้น เมื่อลมหยุดพัดลง เธอก็ไม่ขยับเขยื้อนอีก นอกเสียจากสายลมลูกต่อไปจะพัดขึ้นอีกครั้ง
หัวหน้าทีมกำลังก้มหน้าสำรวจอยู่อีกทางด้านหนึ่ง ใบหูของเขาขยับไปตามเสียงลม ถึงแม้ว่าใบหน้าจะดูไร้ความรู้สึก แต่แววตากลับมีความสงสัยแวบผ่านเข้ามา…
เขาไม่ได้ยินเสียงผิดปกติอะไรเลยจริงๆ นอ
