“ห่างจากพวกเราเท่าไหร่?” อาจารย์คนนี้น่าจะเป็นหัวหน้าของทีมนี้ เมื่อได้ยินคำรายงานของลูกทีมก็อดขมวดคิ้วไม่ได้
“ไม่ถึงหนึ่งพันเมตร” อาจารย์ที่ค้นหาตอบ
“เสี่ยวล่าย นายเฝ้าระวังบริเวณรอบๆ ไว้ อย่าให้อาจารย์คนอื่นๆ พบร่องรอยของพวกเราได้” หัวหน้าทีมเอ่ยจัดการอย่างเฉียบขาด
“รับทราบ หัวหน้า!” เสี่ยวล่ายหรืออาจารย์ที่ค้นหารับคำสั่ง
หัวหน้าทีมโบกมือไปที่ด้านหลังก็ได้ยินเสียงแซกๆ ดังขึ้นหลายครั้ง ร่างเงาห้าสายก็หายไปจากที่นี่ทันที
ส่วนทางด้านทิศใต้ หลิงหลานกำลังวิ่งตะบึงไปอย่างรวดเร็ว ในสมองก็สั่งเสี่ยวซื่อให้ช่วยเธอหาสถานที่ล่าเหยื่อที่เหมาะสมที่สุด
“เสี่ยวซื่อ ที่นี่เหรอ?” หลิงหลานหยุดฝีเท้าลงทันทีและสอบถามเสี่ยวซื่อ
“ใช่แล้ว รัศมีหนึ่งพันเมตรรอบๆ บริเวณนี้ไม่มีนักเรียนลูกเสือสักคน” ถึงแม้เสี่ยวซื่อจะไม่รู้ว่าทำไมหลิงหลานถึงใส่ใจเรื่องตัวตนของลูกเสือ แต่ในเมื่อลูกพี่ต้องการ เขาเป็นลูกน้องก็ต้องรับหน้าที่แก้ไขปัญหา
“โอเค งั้นเรารอเหยื่อเข้ามากันเถอะ!” สนามล่าเหยื่อที่หลิงหลานเลือกคือป่าทึบขนาดใหญ่ที่อยู่ตรงส่วนลึกของสถาบัน ที่นี่อยู่ไกลจากอาคารเรียนใหญ่ต่างๆ มาก คนทั่วไปไม่เลือกมายังสถานที่มืดครึ้มมองไม่เห็นร่องรอยมนุษย์แบบนี้ นอกเสียจากเป็นพวกนักเรียนที่ฉวยโอกาสอยากซ่อนตัวอดทนให้ผ่านพ้น 24 ชั่วโมง
หลิงหลานกระโดดอย่างคล่องแคล่วอยู่ท่ามกลางต้นไม้หลายครั้งแล้วหายตัวไปอย่างไร้สุ้มไร้เสียง
ไม่ถ
