์เพื่อลอบฆ่านักเรียนในสถาบัน พวกเขาไม่สามารถขอความช่วยเหลือฉุกเฉินได้ ไม่สามารถได้รับความช่วยเหลือเหล่านี้เลย พูดอีกอย่างก็คือ เขาไม่สามารถนำเสี่ยวล่ายกลับไปที่เขตของตัวเองได้ในสามนาที
หลิงหลานที่ซ่อนตัวอยู่ด้านข้างกัดฝ่ามือตัวเองหนักๆ หวังว่าความเจ็บปวดจะลดความทุกข์ในใจลงได้ คนที่เธอฆ่าเมื่อสักครู่นี้ไม่ใช่มนุษย์ในมิติการเรียนรู้ที่รู้ดีว่าถูกจำลองออกมา และก็ไม่ใช่ศัตรูในสงครามหุ่นรบของดาวสัตว์อสูรที่ตายในเงื้อมมือเธอ ยิ่งไม่ใช่คนทรยศที่เธอรู้อยู่แก่ใจว่าเขาทรยศเธอ
มีความเป็นไปได้สูงว่าเขาคือทหารคนหนึ่ง เป็นทหารซื่อสัตย์รับภารกิจมาอย่างบริสุทธิ์ใจโดยที่ไม่รู้ความจริง…แต่เธอไม่สามารถใจอ่อนเพราะแบบนี้ได้ เธอตายไม่ได้ ตายไม่ได้เด็ดขาด เธอสาบานไว้นานแล้วว่า ชาตินี้เธอจะใช้ชีวิตอย่างมั่นคงปลอดภัย อยู่อย่างอิสระเสรี ใครก็ตามที่คิดจะขัดขวางเป้าหมายนี้ ต่อให้กลายเป็นปีศาจเธอก็ไม่เสียดาย…
“หัวหน้า! ภารกิจนี้ถูกต้องจริงๆ เหรอ?” เสี่ยวล่ายเบิกตาโตที่เต็มไปด้วยความสงสัยขณะหายใจเฮือกสุดท้าย
“เสี่ยวล่าย!” หัวหน้าทีมคำรามเสียงต่ำด้วยความโกรธเกรี้ยว น้ำตาไหลลงมาจากขอบตาเงียบๆ ก็เหมือนกับที่เสี่ยวล่ายพูดไว้ ภารกิจนี้ถูกต้องจริงๆ เหรอ? ทำไมต้องฆ่าเด็กที่ยังเติบโตไม่เต็มที่ด้วย? เพราะว่าพ่อเขาทรยศ ดังนั้นลูกก็จะทรยศเหมือนกันหรือไง? ทำไมต้องป้องกันเภทภัยล่วงหน้าให้ได้?
หัวหน้าทีมปิดดวงตาที่เบิกกว้างข
