บทที่ 200 กลับชาติมาเกิดเพื่อแสวงมรรคผลแท้
“สิ่งที่เรียกว่าการขึ้นสู่ตำแหน่งแสวงหาโอสถทองคำนั้น แต่ละนิกายก็มีคำกล่าวที่แตกต่างกันไป สรุปโดยรวมแล้วก็คือประโยคเดียว: หลอมรวมแก่นแท้แห่งทองคำแล้วยกระดับแดนมงคล แปลงกายเป็นแดนสวรรค์แล้วได้มรรคผลที่แท้จริง”
จงกวงเจินเหรินแย้มยิ้ม กล่าวเจื้อยแจ้วอย่างสบายใจ
“แดนมงคลที่ว่า คือสิ่งที่เจินเหรินผู้บรรลุวางรากฐานอย่างสมบูรณ์ แปรจากชีวิตแท้ของตน ใช้วิชาเทพโดยกำเนิดเกื้อหนุน ขยายรากฐานแห่งเต๋าจนหลอมรวมเป็นรูป”
“เมื่อถิ่นบุญลอยขึ้น ก็เรียกว่าถ้ำสวรรค์”
“และมีเพียงถ้ำสวรรค์เท่านั้น จึงจะสามารถประสานกับมรรคผลแห่งฟ้าดินได้ ส่วนวิธีทำให้ถิ่นบุญแปรเป็นถ้ำสวรรค์ หัวใจสำคัญอยู่ที่ ‘แก่นแท้ทองคำ’”
“แก่นแท้ทองคำ คือแก่นแท้ของวิญญาณและจิตใจ”
“เจินเหรินผู้วางรากฐานสมบูรณ์จักสกัด ‘แก่นแท้ทองคำอมตะ’ ออกจากดวงจิตตน แล้วใช้มันผลักดันถิ่นบุญ แปรมันเป็นถ้ำสวรรค์”
ถึงตรงนี้ จงกวงเจินเหรินเหลือบมองลวี่หยางแล้วยิ้มเอ่ยว่า “หากแสวงหาแก่นทองคำล้มเหลว ถิ่นบุญไม่อาจทานรับผลของมรรคผลได้ ก็จะหลอมรวมกับแก่นแท้ทองคำ กลายเป็น ‘กิเลสแห่งเต๋า’ กิเลสแห่งเต๋านั้นสืบทอดความรู้ทั้งหมดของตัวเดิม และบางคราวยังมีฝีมือเหนือกว่าเจินเหรินผู้วางรากฐานสมบูรณ์เสียอีก”
“แต่กิเลสแห่งเต๋าก็ไม่ใช่เซียนแท้”
“การมีอยู่ของมันคือความผิดแปลกต่อสัจจะ ยิ่งไปกว่านั้นยังชอบล่าเซียนกินเป็นอาหาร ฉะนั้นจึ
