มีใครสักคนรู้สึกไม่พอใจ โดยเฉพาะพวกอาจารย์ของปีเจ็ดที่ปกปิดสีหน้าภาคภูมิใจได้ยากยิ่ง สร้างความอิจฉาให้กับอาจารย์คนอื่นๆ ใครใช้ให้เด็กที่พวกเขาสั่งสอนออกมามีความกล้าหาญเด็ดเดี่ยวอย่างนี้ล่ะ
อย่างไรก็ตาม อาจารย์ของปีสิบดูหม่นหมองอยู่บ้าง เดิมทีพวกเขายังไม่รู้สึกว่านักเรียนของตัวเองโดดเด่นมากแล้ว แต่เมื่อเทียบกับนักเรียนปีเจ็ด พวกเขาก็รู้สึกว่านักเรียนที่ตัวเองสั่งสอนออกมายังมีความสามารถไม่พออยู่บ้าง
พวกอาจารย์ออกไปจากห้องอาหารอย่างรวดเร็ว เมื่อภายในห้องอาหารไม่เหลือใครสักคน สีหน้าของท่านผู้อำนวยการก็เหมือนกับเปลี่ยนไปก็ไม่ปาน ท่าทีเดือดดาลแต่เดิมของเขาหายไปทันใด ไม่เพียงเท่านั้น มุมปากของเขายังโค้งขึ้นมาในมุมองศาที่ดูน่าสงสัย บ่งบอกว่าอารมณ์ของเขาดีสุดขีด
“บางทีเด็กพวกนี้อาจจะเป็นอนาคตของสหพันธรัฐก็ได้…” ท่านผู้อำนวยการที่เฉลียวฉลาดคิดอะไรรอบคอบรู้ดีว่า พวกเด็กๆ ในตอนนี้ขาดอะไรไป
“การต่อสู้ประจัญบาน…มาได้ทันเวลาจริงๆ! หลิงเซียว ถ้าหากลูกชายของนายวางแผนและไม่ได้ทำมั่วซั่ว เขาก็ร้ายกาจจริงๆ…” ถ้าเกิดเขามองเรื่องนี้ออกจริงๆ และตั้งใจทำการต่อสู้ประจัญบานขึ้นมาโดยเฉพาะ เพื่อให้พวกเด็กๆ มีโอกาส ปลุกพรสวรรค์ นั่นก็หมายความว่าหลิงหลานไม่ได้เป็นนักรบเพียงอย่างเดียว หากแต่เป็นนักกลยุทธ์ ถ้าหากเขาเติบโตต่อไป ไม่ใช่ว่าจะไม่มีโอกาสกลายเป็นจอมพลในตำนาน
เลือดและสงครามถึงจะเป็นแผ่นดินอุดมสมบูรณ์ในกา
