หนึ่งร้อยปีที่ผ่านมาไม่เคยเกิดเหตุการณ์ต่อสู้ประจัญบานมาก่อนเลย เพราะว่ามันนองเลือดและโหดเหี้ยมมากเกินไป เป็นการดึงนักเรียนของสองชั้นปีทั้งหมดเข้าไปทำการต่อสู้ประจัญบานกลุ่มใหญ่! ไม่มีใครสามารถควบคุมตัวเองได้เลย ความหวาดกลัว ความโกรธเกรี้ยว การยอมจำนน ความอัปยศ ปัจจัยต่างๆ นานาทำให้คนสูญเสียการควบคุม การต่อสู้ประจัญบานในประวัติศาสตร์เคยปรากฎจำนวนคนบาดเจ็บล้มตายมหาศาล นี่ก็คือสาเหตุสำคัญที่ทำให้การต่อสู้ประจัญบานเงียบหายไป
แน่นอนว่าเมื่อคำว่า ‘การต่อสู้ประจัญบาน’ นี้หลุดออกมา ไม่เพียงนักเรียนปีสิบที่ตกตะลึงเท่านั้น ขนาดนักเรียนปีเจ็ดที่อยู่ในที่เกิดเหตุ อย่างพวกนักเรียนห้องเอที่ตามหลิงหลานเข้ามาก็ตะลึงงันไปเหมือนกัน พวกเขาได้รับแจ้งว่าเพื่อนผู้หญิงปีเจ็ดห้องบีโดนรุ่นพี่ปีสิบรังแก ก็เลยโกรธเคืองและมาช่วยเป็นกำลังเสริมโดยไม่ลังเล แต่ไม่นึกเลยว่าหลิงหลานกับอู่จย่งที่เป็นผู้นำจะทำเรื่องใหญ่ขนาดนี้ทันที
อย่างไรก็ตาม ในใจทุกคนอดเดือดเลือดพล่านไม่ได้ ถ้าหากการต่อสู้ประจัญบานที่ทำให้ลูกเสือเมื่อหนึ่งร้อยปีก่อนกลัวจนหน้าซีดเผือดสามารถปรากฎขึ้นมาอีกครั้งในมือพวกเขาได้ละก็…นี่แม่งโคตรสะใจเลยจริงๆ!
“พี่สวี จำนวนคนของพวกเขาไม่พอ มีแค่ 89 คน…” นักเรียนปีสิบคนหนึ่งเอ่ยเตือนหัวหน้าเบาๆ ไม่ให้ตื่นตระหนก มีความเป็นไปได้ว่านี่เป็นวิธีการขู่ของเด็กปีเจ็ด พวกเขาไม่อาจทำเสียแผนตัวเองได้
พี่สวีถูกเพื่อน
