ถึงแม้ว่าในใจผู้อำนวยการจะตกใจโมโหแต่ก็ยากจะปกปิดความปลื้มปิติที่มีต่อทายาทของสหายต่างวัยในตอนนั้น เขาเก็บอารมณ์อย่างรวดเร็ว ก่อนจะเอ่ยตำหนิเสียงดังใส่อาจารย์ที่นั่งนิ่งอยู่ในห้องอาหารที่ยังคงอยู่ในสภาพตะลึงงันว่า “จะทานอะไรอีกล่ะ ยังไม่ขยับอีก…”
“เอ่อ…” พวกอาจารย์เจอร่างอารมณ์รุนแรงของท่านผู้อำนวยการไปก็ตกตะลึงขึ้นมาอีกครั้ง ไม่คาดคิดว่าท่านผู้อำนวยการที่อ่อนโยนจะมีช่วงเวลาที่หยาบคายแบบนี้เหมือนกัน
“อีกสักครู่ออปติคัลคอมพิวเตอร์หลักจะส่งกฎระเบียบที่เกี่ยวข้องกับการต่อสู้ประจัญบานไปที่อุปกรณ์สื่อสารของพวกนาย” ผู้อำนวยการเอ่ยด้วยความกระวนกระวาย “ทุกคนทำการตั้งมั่นเตรียมพร้อมรับมือ ตรวจตราดูทั่วทุกที่ ให้ความสนใจกับสัญญาณขอความช่วยเหลือที่ออปติคัลคอมพิวเตอร์หลักส่งมา ช่วยคนอย่างสุดความสามารถในช่วงเวลาวิกฤติ!” เมื่อไฟไหม้มาถึงคิ้วแล้ว[1] ต่อให้เป็นคนที่อ่อนโยนอีกแค่ไหนก็กินรังแตนแล้ว ถ้าหากเกิดการบาดเจ็บล้มตายมหาศาลขึ้นมาจริงๆ ละก็ เขาก็ Hold ไม่ไหวเหมือนกัน
“ครับ! ผู้อำนวยการ!” พวกอาจารย์ค่อยได้สติขึ้นมา เมื่อการต่อสู้ประจัญบานเปิดฉากขึ้น ความรับผิดชอบของพวกเขาย่อมไม่ง่ายเลย ในขณะที่พวกเขาต้องควบคุมสถานการณ์ทั้งหมด ยังต้องแปลงร่างเป็นซุปเปอร์แมนที่มีความสามารถทุกด้านไปช่วยชีวิตนักเรียนในยามวิกฤติอีก
“แม่งเอ๊ย เป็นกลุ่มตัวปัญหาและสร้างความวุ่นวายจริงๆ…” ถึงแม้ว่าพวกอาจารย์จะบ่น แต่ไม่
