ไขขั้นต่ำสุดในการเริ่มต่อสู้ประจัญบานได้อย่างประจวบเหมาะ
“เพื่อนๆ หลังจากที่เข้ามาในเขตระดับสูงแล้ว พวกนายก็น่าจะสัมผัสได้ถึงการกดขี่ของพวกรุ่นพี่ปีสูงที่ทำต่อเรา มีคนหลายคนที่ถูกเอาเปรียบไม่มากก็น้อย ลูกพี่หลานเคยพูดไว้ว่า คนเราต้องทระนงในศักดิ์ศรี ยอมตายทั้งที่ยืน แต่จะคุกเข่าเอาชีวิตรอดอย่างอัปยศไม่ได้เด็ดขาด เพราะว่านี่เป็นเกียรติยศของเรา ความภาคภูมิใจของเรา เมื่อใดที่สูญเสียมันไป ก็ไม่คู่ควรเป็นทหารที่มีคุณวุฒิ…และลูกเสืออย่างพวกเราคืออะไร? เราเป็นเด็กที่ได้รับการอบรมบ่มเพาะให้เป็นทหารที่มีคุณสมบัติ…พวกนายว่า พอเผชิญหน้ากับสถานการณ์แบบนี้แล้ว พวกเราจะยอมก้มหัวศิโรราบได้หรือเปล่า?” อู่จย่งพลันกล่าวเสียงสูง
“ไม่ได้!”
“ไม่ได้!”
“ไม่ได้!” นักเรียนปีเจ็ดถูกคำพูดของอู่จย่งกระตุ้นจนเต็มไปด้วยโทสะ แล้วทยอยกันกำหมัดตะโกนคำว่า ‘ไม่ได้’ ออกมาด้วยความเดือดดาล
“พวกเราควรจะหยิบอาวุธมาปกป้องเกียรติยศของตัวเองหรือไม่? ทำให้ทุกคนรู้ว่า ถึงแม้พวกเราจะเป็นสมาชิกใหม่ของเขตระดับสูง แต่เราไม่อนุญาตให้ใครมาสบประมาทเป็นอันขาด” อู่จย่งปลุกระดมต่อ
“ต่อสู้ประจัญบาน!” ไม่รู้ว่าใครตะโกนประโยคนี้ขึ้นมาด้วยเสียงสูง หลังจากนั้นนักเรียนของปีเจ็ดทั้งหมดก็ตะโกนออกมาด้วยกันว่า “ต่อสู้ประจัญบาน! ต่อสู้ประจัญบาน! ต่อสู้ประจัญบาน!”
มีเพียงเริ่มการต่อสู้ประจัญบานเท่านั้น นักเรียนปีเจ็ดถึงจะมีคุณสมบัติอยู่ตำแหน่งเดีย
