“สวรรค์ ไอ้เวรคนไหนเริ่มเนี่ย?” ผู้อำนวยการหน้าเปลี่ยนสี สะดุ้งขึ้นมาด้วยความตกใจ เขาย่อมเคยเห็นไฟล์ลับพวกนั้นมาก่อน ทุกครั้งการต่อสู้ประจัญบานทำให้ความสามารถของพวกเด็กๆ เพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัวจริงๆ แต่ว่าตัวเลขบาดเจ็บล้มตายก็น่าสยดสยองมากเกินไป ดังนั้น ผู้อำนายการแต่ละรุ่นต่างระวังไม่ให้เกิดการต่อสู้ประจัญบานมาก พวกเขายินดีให้พวกเด็กๆ พัฒนาไปอย่างมั่นคง ไม่อยากใช้วิธีการโหดร้ายแบบนี้มาบีบพวกเขาเติบโตขึ้น นี่ก็คือสาเหตุที่การต่อสู้ประจัญบานหายไปหนึ่งร้อยปี
ท่านผู้อำนวยการเชื่อมต่อกับออปติคัลคอมพิวเตอร์หลักแล้วดึงสถานที่ที่เริ่มการต่อสู้ประจัญบานออกมา
ทันใดนั้นหน้าจอขนาดใหญ่ด้านหน้าสุดของห้องอาหารสว่างขึ้นมา จากนั้นก็ปรากฏฉากประจันหน้ากันของสองฝ่าย พวกหลิงหลาน ฉีหลง อู่จย่ง ไม่ขาดไปสักคน ทุกคนต่างปรากฏอยู่ด้านใน…
“ไอ้เชี่ย สมาชิกหลักห้องพิเศษของปีเจ็ดออกโรงกันหมดเลย” เมื่อเห็นห้องพิเศษของปีเจ็ดรวมใจเป็นหนึ่งขนาดนี้ ในแววตาของพวกอาจารย์ก็เผยความรู้สึกชื่นชมออกมา นี่ทำให้พวกเขานึกถึงตอนที่พวกเขาร่วมเป็นร่วมตายกับเพื่อนร่วมรบในสงคราม…
ดีๆๆ! สมกับที่เป็นเชื้อสายของเขาจริงๆ! ท่านผู้อำนวยการเห็นร่างของหลิงหลานก็อดสูดลมหายใจเฮือกหนึ่งไม่ได้ ผู้อำนวยการคือจิ้งจอกเฒ่า แค่ดูจากตำแหน่งการยืนของนักเรียนปีเจ็ดก็มองออกว่าใครเป็นคนนำพาให้เกิดการต่อสู้ประจัญบานนี้
…………………………..
