มดเลย?”
มุมปากของหลิงหลานเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “อยากเล่นใหญ่กับฉันไหม?”
“เล่นใหญ่?” อู่จย่งสนใจขึ้นมาทันที
“ฉันอยากรู้มากๆว่า การต่อสู้ประจัญบานที่หายไปจากสถาบันร้อยปีเป็นยังไงกันแน่” หลิงหลานยิ้มสะพรึง เวลานี้บนตัวเธอมีเงาของอาจารย์หมายเลขห้าอยู่รางๆ
“ต่อสู้ประจัญบาน!” อู่จย่งอุทานขึ้นมา ทั่วร่างชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นๆ
“ทำไม? ไม่กล้าเล่นเป็นเพื่อนฉันเหรอ?” เสียงของหลิงหลานฟังดูเยาะหยัน แต่มันกลับยิ่งมีความรู้สึกเย้ายวนของปีศาจร้าย
อู่จย่งรู้สึกได้ทันทีว่าหัวใจเต้นโครมคราม ในใจเต็มไปด้วยเรื่องการต่อสู้ประจัญบาน เขากลืนน้ำลายดังอึกแรงๆ “ได้ ฉันจะไปเล่นเป็นเพื่อนนาย! คู่ต่อสู้คือใครล่ะ?”
……………………………
