รรยาในตำนานของหลิงเซียวคนนั้น (นั่นคือแม่ฉันนะ! ←หลิงหลานกลุ้มใจ ลูกน้องกลุ่มนี้ไม่สนใจเธอเลยจริงๆ…)
หลายคนเดินตามหลิงหลานเข้าไปในบ้านพักด้วยความกระสับกระส่าย จากนั้นก็เห็นผู้หญิงที่ดูงดงามคนหนึ่งกำลังยิ้มให้พวกเขา แน่นอนว่าโดยพื้นฐานแล้ว ยุคนี้ต่างก็มีแต่สาวสวยชายหล่อ อย่างไรก็ตาม พวกเด็กๆ ยังคงสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นบนตัวของหลานลั่วเฟิ่ง ทำให้ความรู้สึกตึงเครียดแต่เดิมของพวกเขาผ่อนคลายลงเล็กน้อยทันที
เด็กๆ ที่ตัวค่อนข้างใหญ่หลายคนเอ่ยทักทายคุณแม่หลิงด้วยความขัดเขินแต่มีมารยาท นี่ทำให้หลานลั่วเฟิ่งดีใจมาก เพราะว่าหลิงหลานของเธอทำหน้าเคร่งเครียดเป็นผู้ใหญ่ตัวเล็กๆ เสมอ ทำให้บางครั้งเธอไม่มีความรู้สึกประสบความสำเร็จในการเป็นมารดาเลย แต่ในที่สุดตอนนี้เธอก็สัมผัสได้แล้ว…ฮือๆๆ ถ้าหากลูกสาวของเธอร่าเริงมีชีวิตชีวาเหมือนกับพวกเด็กๆ ตรงหน้าก็ดีสิ….
ความหมายที่แฝงอยู่ในแววตาของหลานลั่วเฟิ่งทำให้หน้าผากของหลิงหลานขึ้นขีดดำ ไม่รู้จริงๆ ว่าแม่ของเธอเห็นเด็กพวกนี้ร่าเริงมีชีวิตชีวาจากตรงไหน? เรื่องอื่นไม่ต้องไปพูดถึง พูดแค่หานจี้จวินก็พอ ใบหน้าเคร่งเครียดนั้นไม่ได้ดีไปกว่าเธอที่ไหนเลยนะ…
บอกได้แค่ว่า ผู้ปกครองไม่มีทางพอใจสภาพในปัจจุบันตลอดกาล พวกเขาจะอิจฉาตรงจุดที่ลูกตัวเองทำไม่ได้และไม่สนใจว่าสุดท้ายแล้วมันเหมาะสมหรือไม่เหมาะสม
หลานลั่วเฟิ่งที่อารมณ์ดีมากย่อมมีท่าทีดีจนทำให้พวกเด็กๆ รู้สึกเคลิ
