ซวีที่พวกเราเจอเมื่อหลายปีก่อนคนนั้นก็เป็นการตื่นของพรสวรรค์อย่างหนึ่งเหมือนกัน เพียงแต่พรสวรรค์ที่ตื่นขึ้นมาของเขาเป็นพลังทำลายทางด้านเสมือนจริง” เสี่ยวซื่อยกตัวอย่างที่หลิงหลานคุ้นเคยมาอธิบายอีก
สุดท้ายเสี่ยวซื่อก็มองหลิงหลานแวบหนึ่ง และกล่าวด้วยรอยยิ้มสนุกสนานว่า “อันที่จริง พรสวรรค์ของลูกพี่ก็ตื่นแล้วนะ”
“ว่าไงนะ?” หลิงหลานอุทาน “ทำไมฉันไม่รู้เลยล่ะ?”
“ลูกพี่ไม่สังเกตมาตลอดเลยหรือไง? เรื่องที่เธอสามารถมองทะลุจุดอ่อนของคู่ต่อสู้ในแวบเดียวมันแปลกประหลาดมากไม่ใช่เหรอ?” เสี่ยวซื่อเบ้ปาก ดูถูกความอืดอาดของลูกพี่ตัวเอง
หลิงหลานพลันเข้าใจแจ่มแจ้งทันที มิน่าล่ะ ทุกครั้งที่เธอต่อสู้ถึงสามารถมองเห็นจุดอ่อนของอีกฝ่ายได้ในแวบเดียวเสมอ ต่อให้ต่อสู้ชี้ขาดกับหุ่นรบของจักรวรรดิฮิงูเระในดาวสัตว์อสูร เธอก็มีความรู้สึกแบบนี้เหมือนกัน ดังนั้นเธอถึงได้สามารถสร้างกลยุทธ์ได้อย่างราบรื่น ทำให้อีกฝ่ายเคลื่อนไหวเหมือนกับที่เธอต้องการ สุดท้ายก็สังหารมันได้โดยที่ไม่ติดขัดอะไร
“นี่ก็คือพรสวรรค์ของลูกพี่ไง! เพียงแต่พรสวรรค์ของลูกพี่ยังไม่ได้ตื่นมาโดยสมบูรณ์ เธอยังต้องพยายามต่อไป ใช่แล้ว ลูกน้องหมายเลขสองของลูกพี่ (ลูกน้องอันดับหนึ่งคือเขา เสี่ยวซื่อ ส่วนคนอื่นก็ตามหลังไป) สิ่งที่เรียกว่าลางสังหรณ์ที่เหมือนกับสัตว์ป่าของฉีหลงคนนั้นก็เป็นการตื่นขึ้นของพสวรรค์อย่างหนึ่งด้วย…” เสี่ยวซื่อเปิดเผยข้อมูลต่อ
“ที่แท้
