ยดายขนาดนั้นแน่นอน ต่อให้การระเบิดพลังงานของเส้นทางแห่งความตายในครั้งนั้นจะน่าหวาดกลัวมากนัก แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าหลิงเซียวจะหลบหนีไม่ได้ แค่มองความเร็วอันน่ากลัวของผู้ควบคุมหุ่นรบขั้นเทวะที่เกือบไปถึงความเร็วแสงเพียงอย่างเดียว ถ้าหากต้องการจะหลบหนีก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้
ท้ายที่สุดเพราะอะไรถึงทำให้หลิงเซียวยินดีเลือกความตายโดยที่ทอดทิ้งหลานลั่วเฟิ่งกับเธอไว้?
“ทำไมถึงตาย?”หลิงหลานถามข้อสงสัยที่อยู่ในความคิดออกมาทีละคำ
หลิงเซียวอึ้งไป คล้ายกับไม่ได้เตรียมพร้อมว่าหลิงหลานจะถามแบบนี้
“ฉันถามคุณว่า ทำไมถึงเลือกไปตาย?” หลิงหลานตะโกนด้วยความโศกเศร้า หลานลั่วเฟิ่งเป็นผู้หญิงดีงามขนาดนี้ ทำไมหลิงเซียวถึงทอดทิ้งให้เธอเสียใจด้วย? รู้ดีว่าถ้าไม่มีเขาแล้ว หลานลั่วเฟิ่งก็จะไม่มีความสุข ต่อให้มีลูกก็สูญเสียสีสันและความมีชีวิตชีวาที่เธอควรมีไป…
หลิงเซียวยิ้มขื่น บรรยากาศยังคงอบอุ่นจนถึงขั้นทำให้คนไม่สามารถตำหนิได้ “พ่อเป็นทหาร พ่อไม่อาจขัดคำสั่งของทางกองทัพได้ นอกจากนี้พ่อไม่เคยคิดไปตายด้วย พ่อหวังว่าพ่อจะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้….”
หลิงเซียวเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็พูดต่อว่า “พ่อไม่รู้ว่าตอนที่ลูกเข้ามาในมิติมรดกนี้ พ่อจะตายไปแล้วหรือเปล่า แต่พ่อบอกลูกด้วยความมั่นใจเลยว่า พ่อไม่มีทางเลือกฆ่าตัวตาย ไม่มีทางปล่อยให้เป็นไปตามยถากรรม ขอเพียงมีความหวังเอาชีวิตรอด ไม่ว่าจะยากเย็นมากแค่ไหน พ่อก็จะอด
