ลินจงชิงมาอยู่ที่ข้างกายฉีหลง เวลานี้พวกเขาก็มองเห็นห้องคนขับที่เปิดออกเช่นกัน
“ฉีหลง คนด้านในได้รับบาดเจ็บก็เลยปีนออกมาไม่ได้หรือเปล่า?” หานจี้จวินคิดถึงความเป็นไปได้ข้อนี้
แววตาของฉีหลงเปล่งประกายขึ้นมา ลอบเอ่ยขึ้นลับๆ ว่าที่หานจี้จวินพูดมาก็มีเหตุผล ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจขึ้นหน้าไปดูคนเดียว ให้พวกหานจี้จวินรออยู่ที่นี่ต่อไป เขาเดินเข้าไปใกล้เรื่อยๆ ก่อนจะเห็นว่าคราบเลือดสาดกระเซ็นในห้องคนขับ เดิมทีเขายังระวังตัวอยู่เล็กน้อย แต่ว่าตอนนี้เขาทิ้งมันไปหมดแล้ว เขารีบเร่งฝีเท้าเดินไปที่หน้าประตูห้องคนขับแล้วสำรวจเข้าไปข้างใน
“จี้จวิน แย่แล้ว พวกนายรีบเข้ามาเร็ว!” เสียงของฉีหลงแฝงไปด้วยความโศกเศร้า
ในใจหานจี้จวินพลันตื่นตระหนกขึ้นมา หรือว่าผู้ควบคุมหุ่นรบด้านในเป็นญาติของฉีหลง? เขารีบพาลั่วล่างกับหลินจงชิงวิ่งเข้าไป เมื่อเห็นร่างเด็กที่มีเลือดไหลออกจากมุมปากไม่หยุด นอนหมดสติอยู่ด้านใน เขาก็ตะโกนด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนไปทันทีว่า “ลูกพี่หลาน! นี่มันเป็นไปไม่ได้ จะเป็นเขาไปได้ยังไง…” นั่นเป็นผู้ควบคุมหุ่นรบไพ่ราชานะ ลูกพี่หลานเพิ่งจะสิบขวบ ไม่มีทางที่จะบังคับหุ่นรบได้ หานจี้จวินรู้สึกว่าตอนนี้ข้อมูลเรื่องหุ่นรบที่เขาเคยได้รับมาเมื่อก่อนได้พังทลายลงไปโดยสิ้นเชิงแล้ว
“ลูกพี่หลาน จะตายหรือเปล่า?…” ลั่วล่างเห็นสภาพย่ำแย่ของหลิงหลานก็รู้สึกหนาวยะเยือกไปทั่วร่าง ร่างกายสั่นเทาขึ้นมาอย่างควบคุมไม่อย
