กขึ้นทุกที สิบเมตร ห้าเมตร สามเมตร…ใบหน้าเขาเผยรอยยิ้มแสยะที่บ้าคลั่งออกมา “ตายซะเถอะ!”
เขากดปุ่มยิงปืนใหญ่พลังงานอย่างเฉียบขาด ในที่สุดตอนนี้พลังงานของปืนใหญ่ก็เติมเสร็จเรียบร้อยแล้ว สามารถยิงออกไปได้อีกครั้ง
เสียง ‘ซ่า’ ดังขึ้นมาอย่างใสกระจ่างและก้องกังวาล ขอบตาของผู้ควบคุมหุ่นรบชิกามารุเห็นว่าตรงไหล่ขวาของหุ่นรบระเบิดออกเป็นสะเก็ดไฟ หลังจากนั้นเขาก็ตระหนักขึ้นมาได้ด้วยความตื่นตะลึงว่า ปืนใหญ่พลังงานบนแขนขวาไม่ได้ยิงออกไป…
“คำเตือน ระบบการควบคุมของแขนขวาถูกทำลาย โปรดรีบทำการซ่อมแซม!” ออปติคัลคอมพิวเตอร์รายงานสภาพความเสียหายที่หุ่นรบได้รับอย่างทื่อๆ
ชิกามารุไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เขาก็รู้ดีว่า หุ่นรบของตัวเองต้องถูกฝ่ายตรงข้ามใช้กลอุบายอะไรบางอย่างทำให้ปืนใหญ่พลังงานที่มือขวาหยุดการใช้งานไปในชั่วพริบตา…หน้าผากเขาหลั่งเหงื่อเย็นๆ ออกมา เขาฝืนผลักดันเครื่องยนต์ให้สูงขึ้นไปอีก พยายามเว้นระยะห่างกับฝ่ายตรงข้ามไว้โดยไม่ใคร่ครวญเลยสักนิดเดียว
ขอเพียงเว้นระยะห่าง มือซ้ายของเขาก็สามารถใช้อาวุธของมือขวาได้ เวลานั้นชัยชนะก็ยังคงเป็นของเขา
ผู้ควบคุมหุ่นรบชิกามารุคิดได้สวยงามมาก แต่ความเป็นจริงกลับไม่ได้งดงามเหมือนกับที่เขาจินตราการไว้ขนาดนั้น เขารู้สึกได้ว่าหุ่นรบลดต่ำลงไปทันที ที่แท้หุ่นรบสหพันธรัฐที่ชั่วช้าได้กอดหุ่นรบของเขาไว้แน่นๆ พูดอีกอย่างก็คือ ไม่ว่าเขาจะเร่งถอยหลังยังไง ก็ไม่สามาร
