ถสลัดหุ่นรบสหพันธรัฐพ้น
การเคลื่อนไหวติดต่อกันเป็นชุดทำให้สีหน้าของหลิงหลานซีดเผือดราวกับกระดาษขาว เลือดสดๆ ในปากกระอักออกมาคำใหญ่อย่างควบคุมไม่ได้ อย่างไรก็ตาม หลิงหลานยังคงฝืนพยายามอีกเฮือกหนึ่ง ดึงกลไกติดตั้งการทำลายตัวเองของหุ่นรบ ในขณะเดียวกันก็กดปุ่มให้ห้องคนขับดีดตัวออกมาอย่างเฉียบขาด
“เสี่ยวซื่อ หลังจากนี้ต้องพึ่งนายแล้ว” นี่เป็นคำพูดประโยคสุดท้ายที่หลิงหลานทิ้งไว้ก่อนจะหมดสติลง แน่นอนว่านี่ก็เป็นเพราะว่าหลิงหลานเชื่อใจเสี่ยวซื่อ ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่มีทางปล่อยให้ตัวเองหมดสติไปง่ายๆ
เมื่อห้องคนขับดีดตัวออกมา ก็จะมอบอำนาจควบคุมให้ออปติคัลคอมพิวเตอร์รับผิดชอบ ให้ออปติคัลคอมพิวเตอร์คำนวณแรงสะท้อนที่ดีที่สุดของห้องคนขับในการเปิดใช้แรงผลักดันรวมไปถึงจุดลงจอด ซึ่งเรื่องนี้เสี่ยวซื่อน่าเชื่อถือได้มากกว่าออปติคัลคอมพิวเตอร์อย่างไม่ต้องสงสัย
“ให้ฉันจัดการเถอะ! ลูกพี่!” เสี่ยวซื่อเอ่ยอย่างเคร่งขรึม เขารู้ดีว่าความจริงแล้วหลิงหลานมอบชีวิตของเธอไว้ที่ตัวเขา นี่เป็นความเชื่อใจของหลิงหลานที่มีต่อเขา เมื่อคิดถึงตรงนี้ แผ่นชิปของเสี่ยวซื่อก็ร้อนผ่าวขึ้นมาอีกครั้ง นี่ทำให้เสี่ยวซื่อกังวลใจอยู่บ้างว่ามันจะไหม้หรือเปล่า
ผู้ควบคุมหุ่นรบชิกามารุเห็นว่าห้องคนขับของหุ่นรบสหพันธรัฐดีดตัวออกมาในหน้าจอด้านข้าง เขาก็ตระหนักได้ทันทีว่าจะเกิดอะไรขึ้น เขาควบคุมแขนจักรกลทั้งสองข้างของหุ่นรบด้วยความตื่นตระ
