ทำหน้าเครียด เอ่ยปากเตือนว่า “ลูกพี่ หุ่นรบฮิงูเระที่บินไปเมื่อตะกี้นี้บินกลับมาแล้ว ห่างจากพวกเราประมาณไม่ถึงสองเมตร”
หลิงหลานได้ยินคำพูดนี้ หัวใจก็ตึงเครียดขึ้นมา ถึงแม้ว่าเธอจะทำการเตรียมตัวเรื่องแบบนี้เอาไว้แต่แรกแล้ว แต่เมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายมาจริงๆ เธอก็ยังรู้สึกเครียดขึ้นมาเล็กน้อย
“ซ่อนตัวให้ดี อย่าออกมานะ!” หลิงหลานทิ้งคำพูดประโยคนี้เอาไว้แล้วก็บังคับหุ่นรบให้บินไปอีกทางโดยไม่ลังเล เตรียมตัวเว้นระยะห่างกับพื้นที่แห่งนี้ หลิงหลานไม่อยากให้การต่อสู้ในเวลาต่อมาทำร้ายพวกฉีหลงได้ ไม่อย่างนั้นการที่เธอรีบมาช่วยเหลือก็ไม่มีความหมายอีกต่อไปแล้ว
พวกฉีหลงที่ซ่อนตัวอยู่ในป่าได้ยินเสียงเย็นกระจ่างใสดังเข้ามาที่หู ในใจพวกเขาก็ตื่นตระหนกโดยพลัน ความคิดที่อยากคลานออกมาแต่เดิมนั้นนั้นหายไปทันที พวกเขาหมอบอยู่ที่จุดซ่อนตัวของตนเอง ไม่กล้าขยับเขยื้อนตัวเลยแม้แต่น้อย
“นั่นมันหุ่นรบของฮิงูเระนี่ หุ่นรบสองตัวที่เพิ่งไปเมื่อตะกี้นี้กลับมาอีกแล้ว ทุกคนระวังอย่าให้ถูกพบตัวได้นะ!” ตำแหน่งที่อู่จย่งซ่อนตัวสามารถมองเห็นหุ่นรบบนท้องฟ้าบินเข้ามาอย่างรวดเร็วได้พอดี เขาเอ่ยเสียงเบาเตือนให้ทุกคนระวังตัวไว้ ตอนนี้พวกฉีหลงเข้าใจเหตุผลที่หุ่นรบของสหพันธรัฐตัวนั้นเตือนพวกเขาและบินจากไปอย่างรวดเร็วแล้ว
“เขาทำเพื่อช่วยพวกเรา ถึงได้ล่อหุ่นรบสองตัวนั้นไปเหรอ?” ใบหน้าของหลินจงชิงเผยความรู้สึกสับสนออกมา มันมีความซาบซึ
