เวลานี้หัวหน้าทีมก็เห็นเหล่าหนูตัวเล็กๆ ที่โกโต้คุงพบแล้วเช่นกัน เขารู้ความชอบบางอย่างของลูกทีมใต้บังคับบัญชาดี ก็หัวเราะพลางบ่นว่า “ให้นายจัดการหนูตัวเล็กๆ พวกนั้นหนึ่งนาที ชิกามารุคุง พวกเราไป”
สาเหตุที่หัวหน้าทีมวางใจขนาดนั้น เป็นเพราะเขาไม่คิดว่าหนูตัวเล็กๆ พวกนี้จะสร้างปัญหาอะไรให้กับโกโต้คุงได้ ยิ่งไม่จำเป็นต้องให้พวกเขาสามคนลงมือด้วยกัน ดังนั้นเขาจึงให้โกโต้คุงไปเล่นคนเดียว
ทั้งสองคนบังคับหุ่นรบให้บินออกไปจากที่นี่อย่างรวดเร็ว ทิ้งโกโต้คุงไว้คนเดียว เมื่อพวกเขาจากไปก็ไม่ได้สังเกตเห็นเลยว่า ห่างออกไปอีกทางด้านหนึ่งที่เกือบติดกับพื้นดิน มีหุ่นรบสีน้ำเงินขาวตัวหนึ่งกำลังบินโฉบเข้ามาในความสูงระดับต่ำอย่างยิ่งยวด….
โกโต้คุงควบคุมหุ่นรบล็อกเป้าหมายไปยังผู้คนด้านล่าง จากนั้นก็ชูแขนขวาของหุ่นรบขึ้นมา ใช้ปืนลำแสงเล็งไปที่กลุ่มคนที่อยู่ไกลๆ เบื้องล่างซึ่งกำลังมองเขาด้วยความหวาดหวั่นพรั่นพรึง
……
ฉีหลง อู่จย่งและคนอื่นๆ ย่อมรู้ว่าพวกเขาถูกฝ่ายตรงข้ามเจอตัวแล้ว สีหน้าของพวกเขาเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง ตะโกนเสียงดังลั่นอย่างสุดชีวิตให้พวกเพื่อนๆ รีบวิ่งเร็วเข้า…ความจริงแล้วพวกเขารู้อยู่แก่ใจดีว่า ต่อให้พวกเขาวิ่งเร็วอีกแค่ไหนก็หนีอานุภาพพลังงานแสงของปืนลำแสงหุ่นรบไม่พ้น
“วะฮะฮ่า! แมลงตัวน้อยๆ ที่น่าสงสาร บอกลาโลกไปแบบนี้ละกันนะ” โกโต้คุงเห็นพวกเด็กๆ ด้านล่างทำหน้าหวาดหวั่น ก็หัวเราะอย่างบ้าคลั
