งปืนใหญ่บนตัวทุกอันที่สามารถยิงออกไปได้ พยายามหยุดยั้งอีกฝ่ายไว้ บางทีอาจเป็นเพราะความหวาดกลัว เขาจึงสบถเสียงดังลั่นด้วยความคลุ้มคลั่งภายในห้องคนขับ
เมื่อเผชิญหน้ากับปืนใหญ่ของหุ่นรบสีดำที่กราดยิงออกมา ร่างของหุ่นรบสีน้ำเงินขาวที่วิ่งไปด้วยความเร็วสูงก็พลันซ้อนกัน และตัดสลับกันขึ้นมา ถึงขนาดที่ยังปรากฏเป็นภาพซ้อนหลายชั้น….ปืนใหญ่พวกนั้นตกลงไปที่ข้างตัวหุ่นรบสีน้ำเงินขาว ก่อให้เกิดเปลวเพลิงประกายไฟออกมานับไม่ถ้วน ทว่าไม่มีสักลูกที่สามารถยิงโดนมันเลย
“นั่นเป็นการเคลื่อนที่วิ่งพุ่งไร้หลักเกณฑ์ที่ผู้ควบคุมไพ่ราชาเท่านั้นถึงจะใช้เป็นหรือเปล่า?” อู่จย่งเอ่ยถามด้วยสีหน้าตกใจ
ฉีหลงพยักหน้าด้วยความตื่นเต้นทันที “ใช่แล้ว ใช่แล้ว เป็นท่านั้นนี่แหละ! คนที่บังคับหุ่นรบตัวนั้นจะต้องเป็นผู้ควบคุมไพ่ราชาแน่นอน!”
เวลานี้ฉีหลงมองหุ่นรบสีน้ำเงินขาวที่แสดงความสามารถอันยอดเยี่ยมตัวนั้นด้วยสีหน้าเคารพเลื่อมใส คนที่ปรารถนาอยากที่จะควบคุมหุ่นรบอย่างแรงกล้าก็คือตัวเขานี่แหละ…ในใจเขา**ส่งเสียงดังอย่างบ้าคลั่งว่า ฉันอยากบังคับหุ่นรบ บังคับหุ่นรบ (ข้ามบังคับหุ่นรบมากกว่าสิบล้านตัวไป)…
“เป็นไปไม่ได้ จะเป็นการวิ่งพุ่งไร้หลักเกณฑ์ไปได้ยังไง…” โกโต้คุงมองเห็นฉากนี้ก็เบิกตากว้างไม่อยากจะเชื่อ ความเสียใจโจมตีใส่ที่หัวใจ เขารู้สึกเหมือนกับตัวเองถูกหลอกแล้ว…
“ไอ้คนจีนสารเลว!” ช่วงเวลาท้ายที่สุด เขากดปุ่มติดต่อหัวหน้า
