ภายในป่าทึบที่มืดมิดใกล้กับสนามรบมากที่สุด ทีมของลูกเสือสี่คนกำลังเคลื่อนที่อยู่ในป่าอย่างระมัดระวัง พยายามอ้อมป่าทึบเพื่อข้ามผ่านสนามรบทั้งหมด….
พวกเขาได้ยินเสียงปืนใหญ่ระเบิดตูมตามอย่างดุเดือดชัดเจนจากที่ไม่ไกล และยังสัมผัสได้ว่าหุ่นรบบนท้องฟ้าถูกทำลายร่วงตกลงมาสู่พื้นครั้งแล้วครั้งเล่า เกิดเป็นความรู้สึกสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงในชั่วพริบตา ทุกครั้งต่างทำให้พวกเขาหวาดหวั่นจนจิตใจเต้นรัว กลัวว่าปืนใหญ่หรือหุ่นรบจะตกลงใส่พวกเขาโดยไม่ทันระวัง
“พวกนายยังไหวไหม?” ฉีหลงปาดเหงื่อบนหน้าผากทันที แล้วหันไปสอบถามพวกเพื่อนร่วมทีมที่ตามหลังเขา
“ไม่ต้องเป็นห่วงพวกเราหรอก เรื่องที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คืออย่าไปผิดทาง” หานจี้จวินขมวดคิ้วพลางเทียบตำแหน่งพิกัดของพวกเขาต่อ ก่อนจะพบว่าเนื่องจากการแผ่ขยายของไฟสงคราม พวกเขาเลยเข้าใกล้เขตสัตว์อสูรระดับ F มากขึ้นไปทุกที ต่อให้ไม่มีคำเตือนของหลิงหลาน พวกเขาเองก็สัมผัสได้ถึงความหนาวเหน็บที่ส่งมาจากในกระดูก สถานการณ์แย่ลงเรื่อยๆ แล้ว
พวกเขาเดินขึ้นหน้าไปบนเส้นทางอย่างระมัดระวังอีกครั้ง เวลานี้เอง ฉีหลงที่เดินนำหน้าสุดก็โบกมือฉับพลัน หลายคนที่อยู่ด้านหลังรีบซ่อนตัวอยู่ในพุ่มหญ้าหรือว่าด้านหลังต้นไม้อย่างรวดเร็ว ในมือกุมปืนพกเลเซอร์ไว้ ขอเพียงพบว่าเป็นสัตว์อสูรระดับ F ก็จะลั่นไกโดยไม่ลังเลเลยสักนิดเดียว พยายามชิงลงมือก่อนย่อมได้เปรียบ
ฉีหลงย่อตัวอยู่บนพื้นคนเดีย
