ว เขากุมปืนเลเซอร์ไว้เล็งไปตรงจุดที่เขาพบว่ามีการเคลื่อนไหวผิดปกติข้างหน้า เหงื่อบนหน้าผากไหลลงตามแก้ม เขาไม่กล้าเสียสมาธิ สัตว์อสูรระดับ F เท่ากับคนที่อยู่ระดับขัดเกลา ไม่ใช่สิ่งที่คนย่างเข้าสู่ระดับขัดเกลาแค่ครึ่งก้าวอย่างเขาจะต้านทานได้ เขาคิดเอาไว้แล้วว่า ถ้าเกิดมันปรากฏตัวขึ้นมาจริงๆ ละก็ ต่อให้เขาต้องแลกด้วยชีวิตก็จะสร้างโอกาสหนีให้กับเพื่อนร่วมทีมที่อยู่ด้านหลัง
“ฉีหลง?” เสียงแหบพร่าดังมาจากด้านหลังพุ่มไม้ที่ผิดปกติ
“อู่จย่ง เป็นนายนี่เอง” ร่างของฉีหลงผ่อนคลายลงฉับพลัน แทบจะล้มลงไปกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง เมื่อสักครู่นี้เขาเครียดมากเกินไปจริงๆ
เมื่อได้ยินบทสนทนาของคนทั้งสอง หลินจงชิงกับลั่วล่างที่ซ่อนตัวอยู่นั้นกำลังคิดจะออกมา แต่ก็เห็นหานจี้จวินที่คุ้มกันด้านหลังฉีหลงทำท่าให้ระวังตัวเตรียมการป้องกัน ทำให้ทั้งสองคนที่ซ่อนตัวอยู่อีกด้านหนึ่งพลันรู้สึกกังวลใจขึ้นมาอีกครั้ง และกุมปืนในมือไว้แน่นๆ
ในที่สุดอู่จย่งก็คลานออกมาจากพุ่มไม้ ชุดป้องกันของเขาเสียหายเล็กน้อย บนแก้มเขายังหลงเหลือบาดแผลที่ยังไม่สมานกันอยู่ หลังจากที่อู่จย่งออกมาแล้ว พวกเยี่ยซวี่ ฉินอี้ เพื่อนร่วมทีมของเขาก็เดินออกมาจากมุมต่างๆ เช่นกัน หนึ่งคนในนั้นยังถูกฉินอี้พยุงเอาไว้ พวกเขาต่างตกอยู่ในสภาพอับจนมากไม่ต่างกับอู่จย่งเท่าไหร่นัก
อู่จย่งเห็นฉีหลงแค่คนเดียว สีหน้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย “เพื่อนร่วมทีมของนายล่ะ? แล
