งนี้” ฉีหลงไม่ได้คิดเยอะแบบหานจี้จวิน เขาคิดแค่ว่าเมื่อทุกคนอยู่ด้วยกัน ต่อให้เป็น ถ้ำเสือแดนมังกร เขาก็กล้าบุกเข้าไป
“ดีเหลือเกิน ในเมื่อลูกพี่กำลังจะมาแล้ว งั้นพวกเราก็รออยู่ที่นี่กันเถอะ” ลั่วล่างกล่าวด้วยความตื่นเต้นเช่นเดียวกัน ในขณะเดียวกันเขาเองก็รู้ว่าเรี่ยวแรงของหานจี้จวินกับหลินจงชิงถูกใช้ไปเยอะมากในการฝืนเดินทางครั้งนี้ เขาเพียงแต่คิดว่าต้องรีบกลับไปให้เร็วที่สุด ในขณะเดียวกันก็มีอันตรายอยู่ข้างๆ ดังนั้นถึงได้ไม่กล้าหยุดพัก
ฉีหลงมองไปที่อู่จย่ง อู่จย่งมองดูลูกทีมข้างกายที่ทำหน้าหน้าอ่อนเพลีย เขาก็รู้สึกว่าจำเป็นต้องพักผ่อนจริงๆ ดังนั้นเขาก็เลยผงกศีรษะกล่าวว่า “พักผ่อนกันก่อนเถอะ”
ทั้งสองทีมหาสถานที่ค่อนข้างปิดบังตัวเล็กน้อย ฉีหลงกับอู่จย่งเฝ้าระวังกันคนละมุม ส่วนคนอื่นๆ ก็นั่งรวมกลุ่มกันตรงกลาง พวกเขาทยอยกันหยิบบิสกิตอัดแท่งและยาบำรุงของตัวเองขึ้นมาทาน
ไม่นานพวกเขาทานอาหารเสร็จแล้วก็พักผ่อนกัน ถ้าไม่ใช่เพราะปืนใหญ่ของหุ่นรบที่อยู่ไกลๆ กำลังส่งเสียงดังลั่น พวกเขาแทบจะคิดว่าสงครามนี้เป็นเพียงฝันร้ายฉากหนึ่งเท่านั้น
“แย่แล้ว! ซ่อนตัว!” อู่จย่งกับฉีหลงร้องตะโกนขึ้นมาแทบจะพร้อมกัน
สมาชิกของทั้งสองทีมมีปฏิกิริยารวดเร็วมาก พวกเขาทยอยกันทิ้งอาหารในมือแล้วพลิกตัวเข้าไปอยู่ในสิ่งกำบังข้างกายที่สามารถอำพรางตัวพวกเขาได้
เวลานี้เอง หุ่นรบสีน้ำเงินขาวตัวหนึ่งร่วงลงมาจากท้องฟ้าก่อนจะก
