ลิงหลานในสายตาของฉีหลงจึงดูสูงส่งยิ่งใหญ่มากขึ้น
หลิงหลานได้ยินคำถามของฉีหลง ก็รู้อยู่แก่ใจว่านี่เป็นความดีความชอบของเสี่ยวซื่อ แต่หลิงหลานไม่ได้อธิบาย เธอแค่สอบถามพิกัดของพวกฉีหลงในตอนนี้ หลังจากนั้นก็บอกฉีหลงว่า เธอกำลังรีบมา ถ้าไม่มีอันตรายใดๆ ก็พยายามอยู่ที่เดิมไว้ อย่าเดินไปไกล
ฉีหลงวางสายอุปกรณ์สื่อสารแล้ว ใบหน้าก็เผยรอยยิ้มกริ่มที่เป็นสัญลักษณ์ของเขาออกมา บวกกับท่าทีทึ่มๆ อีกหลายส่วน อย่างไรก็ตามทุกคนตรงนี้ต่างรู้ว่านี่เป็นการเสแสร้งของฉีหลง ไม่เคยเห็นหมอนี่โง่เง่าในตอนที่ควรฉลาดมาก่อน
“มีข่าวดีเหรอ?” อู่จย่งเห็นฉีหลงอารมณ์ดีมากหลังจากที่รับสายอุปกรณ์สื่อสารก็เลยเอ่ยปากถามออกมา
“อื้อ ลูกพี่ของเราจะเข้ามาที่นี่เดี๋ยวนี้แหละ” ฉีหลงเอ่ยด้วยความอิ่มอกอิ่มใจ หึๆ ความรู้สึกของการมีลูกพี่มันช่างดีจริงๆ ต่อให้ฟ้าถล่มลงมา ก็มีคนยันเอาไว้
“อันตรายมากเกินไปแล้ว เขามาแล้วจะทำอะไรได้อีก?” ปฏิกิริยาตอบสนองแรกของหานจี้จวินคือการคัดค้าน รู้สึกว่าหลิงหลานบ้าไปแล้วแน่นอน เขาคิดว่านี่ไม่ใช่พฤติกรรมที่หลิงหลานควรมี นี่ไม่ใช่การตัดสินใจของลูกพี่ที่มีเหตุผล แต่ไม่อาจปฏิเสธได้ว่าส่วนลึกในใจเขามีความอบอุ่นแผ่ซ่านเต็มหัวใจ จิตใจที่เดิมทีเหนื่อยล้าก็ฮึกเหิมขึ้นมาทันที
“พี่น้องร่วมใจ ก่อพลังอันยิ่งใหญ่! มีลูกพี่นำพาพวกเรา ฉันก็ไม่กลัวอะไรแล้ว…อีกอย่าง ลูกพี่บอกว่า เขามาถึงเขตระดับ G แล้ว กำลังตรงมาทา
