ากฏขึ้นตรงนั้น เวลานี้ร่างของผู้ควบคุมหุ่นรบสหพันธรัฐคนนั้นหายตัวไปโดยไม่เหลือแม้แต่ร่องรอยเลยสักนิดเดียว มีเพียงดินสีแดงคล้ำที่ย้อมไปด้วยแอ่งเลือดพิสูจน์ว่าสถานที่แห่งนั้นเคยมีสิ่งมีชีวิตอยู่
“ไอ้ระยำ! ฉันจะฆ่าแก!” เสียงโศกเศร้าเสียใจสุดขีดของผู้ควบคุมหุ่นรบสหพันธรัฐดังขึ้นมาอีกครั้ง ภายในนั้นยังแฝงไปด้วยเสียงปืนใหญ่ดังตูมตามนับไม่ถ้วนด้วย
บนฟ้ามีหุ่นรบของสหพันธรัฐกับจักรวรรดิฮิงูเระปะทะกันอีกคู่แล้ว เพียงแต่ไม่รู้ว่าสุดท้ายใครจะสามารถเอาชีวิตรอดไปได้จริงๆ
…………..
หลิงหลานที่อยู่ห่างจากหลุมลึกไม่ถึงสิบเมตร ตอนนี้กำลังหมอบอยู่บนพื้นเหงื่อเย็นๆ ไหลซึมไปทั่วร่าง ไม่กล้าขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย โชคดีที่เธอสัมผัสได้ถึงอันตรายก็เลยทำการหลบก่อนล่วงหน้าหนึ่งก้าว ไม่เช่นนั้นถ้าหากเธอยังซ่อนตัวอยู่ที่เดิม เธอจะต้องกลายเป็นแอ่งเลือดเหมือนกับผู้ควบคุมหุ่นรบของสหพันธรัฐคนนั้นจากการโจมตีเมื่อสักครู่นี้แน่นอน
ทว่าต่อให้เป็นเช่นนี้ เธอยังคงโดนต้นไม้ที่หักโค่นออกในตอนที่ระเบิดนั้นกระแทกใส่แรงๆ ทำให้เธอได้รับบาดเจ็บภายในเล็กน้อย หลิงหลานรู้ดีว่า กายเนื้อที่เปราะบางไม่อาจต้านทานอยู่ภายในสงครามหุ่นรบแบบนี้ได้ เธอหลบมาได้หนึ่งครั้งก็นับว่าโชคดีอย่างหาใดเปรียบแล้ว
“ลูกพี่ หุ่นรบที่สองคนนั้นทิ้งไว้เมื่อตะกี้นี้อาจจะยังใช้งานได้นะ” ตอนนี้เสี่ยวซื่อก็เคร่งเครียดมากเหมือนกัน หลิงหลานติดอยู่ในสนามรบคนเดียวอันตร
