ธอยังไม่ลืมสอบถามว่า “หุ่นรบสองตัวนั้นไปตั้งแต่เมื่อไหร่?”
“หืม? ไม่ได้จากไปนี่…” เสี่ยวซื่อไม่เข้าใจไปชั่วขณะ
“งั้นพวกเขาไปไหนอะ?” หลิงหลานถูกคำพูดของเสี่ยวซื่อขู่ให้ตกใจจนหมอบราบอยู่บนพื้นไม่กล้าขยับเขยื้อนตัว หรือว่าซ่อนตัวอยู่ที่มุมไหนสักมุม? ทำไมเจ้าเด็กนี่ไม่บอกเธอตั้งแต่แรก?
“โอ๊ะ นอนอยู่ห่างออกไปหนึ่งพันเมตรไง” คำพูดของเสี่ยวซื่อทำให้หัวใจของหลิงหลานลอยขึ้นสูงรู้สึกมั่นคงปลอดภัยในชั่วพริบตา
ไม่เพียงเท่านั้น เสี่ยวซื่อยังดึงภาพที่ห่างออกไปหนึ่งพันเมตรมาไว้ตรงหน้าหลิงหลานทันที หลิงหลานค่อยพบว่า ที่แท้หุ่นรบสองตัวนั้นก็ตายตกด้วยกันแล้ว ห่างออกไปหนึ่งพันเมตรปรากฏหลุมลึกแบบเดียวกัน หุ่นรบสองตัวนั้นต่อสู้กันพัลวันและตกลงไปตรงนั้นด้วยกัน ในขณะเดียวกัน ดาบแสงในมือของหุ่นรบทั้งสองตัวแทงเข้าไปที่ห้องคนขับของอีกฝ่าย เลือดเข้มข้นไหลออกมาจากในห้องคนขับไม่หยุด หลิงหลานก็รู้แล้วว่าผู้ควบคุมหุ่นรบด้านในแทบจะไม่มีความเป็นไปได้แล้วว่ายังมีชีวิตอยู่
“เสี่ยวซื่อ ตรวจตราดูรอบๆ รวมไปถึงด้านบนด้วย” หลิงหลานถอนหายใจต่ำๆ ด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้ง หลังจากนั้นก็สั่งการอีกครั้ง ทุกๆ นาทีแทบจะมีหนึ่งชีวิตจบสิ้นบนสนามรบ หลิงหลานไม่อยากให้ตัวเองเป็นรายต่อไป ดังนั้นเธอจำเป็นต้องควบคุมสถานการณ์รอบๆ บริเวณ ไม่ให้ศัตรูที่ซ่อนตัวอยู่ในมุมอับลอบโจมตีได้
หลิงหลานมาถึงจุดหมายปลายทางโดยปลอดภัยภายใต้การตรวจตราอันย
