บภายในของเธอให้หายดี
ดังนั้นหลิงหลานจึงให้เสี่ยวซื่อรับหน้าที่รักษาความปลอดภัยรอบๆ เธอจะได้ฟื้นฟูร่างกายอย่างสบายใจ ไม่นานหลิงหลานก็ลืมสภาพแวดล้อมรอบๆ เข้าสู่การโคจรลมปราณในระดับลึกเพื่อฟื้นฟูร่างกาย…
……
เมื่อหลิงหลานลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เธอรู้สึกว่าร่างกายเบาสบาย ความรู้สึกเหนื่อยล้าตรงกล้ามเนื้อจากการรีบวิ่งมาตลอดทางหายไปแล้วเช่นกัน หลิงหลานรู้ว่าการโคจรลมปราณในระดับลึกเพื่อฟื้นฟูร่างกายคราวนี้ทำให้แก่นปราณทั่วทั้งร่างเธอฟื้นฟูจนถึงจุดสูงสุดแล้ว
หลิงหลานรู้สึกดีใจ เธอเงยหน้ามองไปบนฟ้าตามจิตใต้สำนึกก่อนจะพบว่าด้านบนว่างเปล่า ไม่มีหุ่นรบสองตัวที่ต่อสู้กันอย่างดุเดือนก่อนที่เธอจะรักษาอาการบาดเจ็บแล้ว หลิงหลานขมวดคิ้วน้อยๆ เอ่ยถามว่า “เสี่ยวซื่อ ทำไมนายไม่ปลุกฉันล่ะ?” ไม่รู้ว่าเธอเสียเวลาไปเท่าไหร่แล้ว ถ้ารู้แต่แรกว่าหุ่นรบสองตัวนั้นไปแล้ว เธอควรจะตื่นขึ้นมานานแล้ว
เสี่ยวซื่อไม่ได้คิดว่าตัวเองทำผิดพลาด เขาพูดอย่างตรงไปตรงมาว่า “เธอต้องหายดีแล้ว พวกเราถึงจะตามหาพวกฉีหลงได้มีประสิทธิภาพมากขึ้น”
หลิงหลานถูกคำพูดของเสี่ยวซื่อทำให้อ้ำอึ้ง ถึงยังไงเสี่ยวซื่อก็ทำเพื่อเธอ ถ้าอาการบาดเจ็บของเธอยังรักษาไม่หายแล้วฝืนไปตามหาคน เกิดมีอันตรายขึ้นมา ตกม้าตายในช่วงเวลาสำคัญ ย่อมเป็นการไม่รับผิดชอบตัวเองแน่นอน
หลิงหลานโยนคำถามนี้ทิ้งไป จากนั้นก็ย่องเข้าไปหาหุ่นรบที่ตกลงมาสองตัวนั้นด้วยความระมัดระวัง เ
