ินแล้วคือสิ่งดี
ว่าฟ้าดินโศกเศร้าเพราะการตายของเจินจวิน?
จะไม่ใช่แค่แกล้งทำให้ดูหรือ?
ถึงคิดเช่นนี้ ลวี่หยางกลับไม่กล้าพูดออกมา เพราะถ้าหากโดนโทษฟ้าเล่า? ต้องรู้ไว้ว่า ภัยนั้นเริ่มจากคำพูดทั้งสิ้น
ขณะนั้นเอง เสียงกึกก้องหนึ่งพลันดังขึ้นอีกครา ทว่าเสียงนี้มิได้เกิดในโลกแห่งความจริง สามัญชนกับผู้รวมลมปราณหาได้สัมผัสได้ มีเพียงผู้วางรากฐานเท่านั้นที่รู้สึกได้ ลวี่หยางจึงเร่งพุ่งเข้าสู่แดนวางรากฐานเงียบงัน ทอดตามองฟ้า แล้วก็เห็นว่าเบื้องบนของแดนวางรากรากฐานนั้น…พลันถล่มลง!
“นั่นคือ…อะไร?”
ฟ้าทลายแล้ว!
ลวี่หยางตะลึงงันมองไปยังเขตที่ถล่มลงมา จึงได้รู้ว่า ไม่ใช่แดนวางรากฐานกำลังถล่ม หากแต่คือเบื้องบนของแดนวางรากฐานนั่นต่างหาก
แดนวางรากฐานนี้มีโครงสร้างพิเศษอย่างยิ่ง
บนล่างแบ่งแยกชัดเจน เบื้องล่างประดุจทะเลสลัว ลมพิกลพัดวูบไม่ขาด เบื้องบนสูงล้ำเลือนราง มองสุดลูกหูลูกตาก็ยังไม่ถึงเพดาน
แต่ตอนนี้ เขตถล่มนั้นกลับเผยให้เห็น “ปลายสุด”
ในปลายนั้น แสงมงคลพันสายตลบด้วยพลังแห่งพรหมลิขิต พลันค่อย ๆ หลั่งไหลสู่แดนวางรากฐาน ทำให้ลวี่หยางรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด
เหมือนกับว่า
“ฟ้าทลาย?”
ข้างกาย บรรพชนอสูรวิญญาณก็ขมวดคิ้วเช่นกัน ลวี่หยางพลันตาสว่างทันที:
“จริงด้วย! ฟ้าทลาย! รู้สึกแบบเดียวกับตอนฟ้าทลายไม่มีผิด!”
ฟ้าทลาย คือหนึ่งในวิชาที่เขายังอยู่ขั้นรวมลมปราณได้เรียนรู้จากบรรพชนอสูรวิญญาณ คือการเหินสู่แ
