งเย็นเยียบของหัวหน้าดังขึ้นในช่องสื่อสารสาธารณะ
“ครับ!” หุ่นรบทั้งหมดติดอาวุธครบเครื่อง มองไปยังพวกวัตถุบินได้นับไม่ถ้วนที่กำลังค่อยๆ ร่วงลงมาบนดาวของพวกเขาด้วยความงุนงง พวกเขารอแค่คำสั่งของหัวหน้าเท่านั้นแล้วก็จะพุ่งเข้าไป
ในเวลานี้เอง เหล่าลูกเสือที่กำลังล่าสัตว์ก็ได้รับข้อความแจ้งเตือนให้กลับไปที่ค่ายพักหรือว่าฐานที่มั่นที่ใกล้ที่สุด
เมื่อฝ่ายตรงข้ามตกลงมาถึงระดับความสูงหนึ่ง หุ่นรบประเภทติดปีกหรือว่าหุ่นรบฮิวแมนนอยด์ที่สามารถบินได้ในค่ายทหารต่างก็บินขึ้นไปบนท้องฟ้า จัดขบวนรบรอคอย
………..
ในอวกาศ ผู้บัญชาการยานแม่ที่ปล่อยไข่โลหะยักษ์เสร็จแล้วกำลังสังเกตภาพเบื้องล่างที่ส่งกลับมาอย่างละเอียดรอบคอบ เมื่อเขาเห็นว่าฝ่ายตรงข้ามสังเกตเห็นและทำการเตรียมตัวโจมตีแล้ว เขาก็พูดพลางตบโต๊ะด้วยความโกรธเกรี้ยวทันที “บากะ[1] ทำไมพวกมันถึงพบแผนการพรางตัวโจมตีทางอากาศของเราได้? ไอ้ระยำหน้าไหนขายพวกเราออกไป?”
เดิมทีพวกเขาคิดจะโจมตีอีกฝ่ายที่ไม่ทันตั้งตัว แต่ไม่นึกเลยว่าจะต้องเผชิญหน้ากับฉากการโจมตีแบบนี้ เขารู้สึกเจ็บปวดใจ คนที่เข้าร่วมการลอบโจมตีในครั้งนี้มีกองทัพหุ่นรบระดับหัวกะทิที่โดดเด่นที่สุดของจักรวรรดิฮิงูเระของพวกเขาด้วย ถ้าเกิดการล้มตายโดยไม่คาดฝันเพราะเหตุนี้เข้า จะต้องเป็นการสูญเสียอย่างร้ายแรงแน่นอน
ผู้บัญชาการคนนี้ย่อมไม่รู้ว่า เหตุผลที่ทำให้ฝ่ายตรงข้ามทำการเตรียมตัวเป็นเพราะเสี่ยวซื่อ
